Bijna vijftig jaar geleden stuurde de NASA twee sondes de ruimte in met een bericht zonder bekend adres. De Voyager 1 en 2 reizen met twee gouden schijven die zijn ontworpen om een miljard jaar te weerstaan en aan elke beschaving die ze vindt uit te leggen wie we zijn en waar we wonen.
Deze woensdag bereikte de Voyager 1, het verst verwijderde door mensen gemaakte object, een nieuwe mijlpaal door zich op een lichtdag van de aarde te bevinden.
De reis werd mogelijk gemaakt door een uitlijning van planeten die zich elke 175 jaar herhaalt. De sondes maakten gebruik van de zwaartekracht van verschillende hemellichamen om snelheid te winnen zonder extra brandstof te verbruiken en te ontsnappen aan de aantrekkingskracht van de zon.
Het project van de gouden schijf ontstond uit het idee van de astronomen Carl Sagan en Frank Drake. Een klein team ontwikkelde het in enkele weken zonder budget. De hoes fungeert als handleiding via natuurkunde en wiskunde, met een diagram van waterstof dat de tijdseenheid definieert en de positie van de aarde ten opzichte van 14 pulsars.
Wie ernaar luistert, hoort begroetingen in 55 talen, geluiden van de planeet en muziek uit diverse culturen, van Javaanse gamelan tot Senegalese percussie. De schijf bevat bovendien 116 afbeeldingen gecodeerd als geluid en de hersengolven van de documentairemaakster Ann Druyan, vastgelegd terwijl ze mediteerde kort nadat ze haar liefde voor Sagan had verklaard.
We wilden dat men ons zou herinneren om Mozart, niet om Hitler
Niemand weet of iemand ooit het bericht zal vinden. Toch, zoals Druyan samenvat, wanneer de aarde onherkenbaar is, zullen de Voyagers nog steeds voor ons zingen.