De ervaren Duitse filmmaker Volker Schlöndorff keert terug met Visitation, een ingetogen maar groots drama dat een eeuw nationale omwenteling comprimeert in de levens van mensen verbonden met twee aangrenzende huizen aan het meer buiten Berlijn.
Martina Gedeck en Lars Eidinger leiden een vooraanstaande cast met Ulrich Matthes, Susanne Wolff en Michael Maertens. De film observeert opeenvolgende eigenaren en bezoekers die dezelfde bescheiden percelen passeren, waarbij elke generatie wordt gevormd door de politieke stormen van hun tijd.
Veel van de actie speelt zich af rond een Bauhaus-villa die ooit van Albert Einstein was in Caputh. In het verhaal wordt de modernistische villa gebouwd door Eidingers personage, een nazi-architect die de eigendomsakten via zijn verloofde verkrijgt. Op korte afstand staat een eenvoudiger houten huisje bewoond door een joodse textielhandelaar en zijn familie, wat een burenrelatie creëert die tragisch wordt zodra ariseringswetten het joodse gezin hun eigendom ontnemen.
Schlöndorff behandelt het lot van het joodse gezin met stille terughoudendheid. De grootouders worden naar het oosten gedeporteerd met een strikte paklijst, terwijl de rest van het huishouden later naar de kampen wordt gestuurd. Hun aanwezigheid blijft alleen voortleven via brieven die decennia later door de volgende generatie worden ontdekt, wat de permanente uitwissing door de Holocaust benadrukt.
In de naoorlogse jaren overleeft de weduwe van de architect de Sovjetbezetting. Decennia later gebruikt een prominente linkse schrijfster, gespeeld door Gedeck, partijconnecties om het grotere huis voor haar familie op te eisen. Haar dochter Marija wordt het emotionele middelpunt van de laatste akte, die geniet van zomerse zwempartijen met een lokale vriend terwijl ze stilletjes het gezag in twijfel trekt. Wanneer de Berlijnse Muur valt, verliest de familie het eigendom opnieuw, waarmee de cirkel rond een eeuw van ontheemding wordt gesloten.
Op 87-jarige leeftijd levert Schlöndorff een werk van sobere vakmanschap dat sentimentaliteit of openlijke symboliek vermijdt. De film eindigt op een gedempte, bijna vlakke toon en laat de kijker achter met het gevoel dat de last van de geschiedenis nog lang na de dramatische gebeurtenissen op gewone levens drukt.