Victoria Pedretti levert verwoestende vertolking in Tribeca-première 'The Last Day'

Het regiedebuut van Rachel Rose herinterpreteert Virginia Woolfs Mrs Dalloway vanuit het perspectief van modern moederschap en postnatale depressie

Victoria Pedretti brengt rauwe intensiteit in de rol van Taylor in The Last Day, een sobere dramafilm die in première gaat op het Tribeca Festival en postnatale depressie frontaal aanpakt. De film is het regiedebuut van beeldend kunstenaar Rachel Rose en actualiseert Virginia Woolfs Mrs Dalloway voor het hedendaagse New York.

Rose put uit eigen ervaring om Woolf-klassieker te actualiseren

Rose schreef het scenario nadat ze zelf hersteld was van postnatale depressie. Een vriendin raadde haar aan Mrs Dalloway opnieuw te lezen, en het verhaal raakte haar meteen. In de film speelt Alicia Vikander Julia, een schrijfster en jonge moeder die worstelt met creatieve blokkades en emotionele uitputting. Het verhaal loopt parallel aan dat van Taylor en herinterpreteert het personage Septimus als een jonge moeder van drie kinderen.

Pedretti, bekend van haar doorbraak in de Netflix-serie You en haar Broadway-optreden tegenover Jeremy Strong in An Enemy of the People, geeft Taylor gestalte met primitieve fysieke aanwezigheid en emotionele diepgang. De verhalen van de twee vrouwen kruisen elkaar kort voordat ze in sterk verschillende emotionele richtingen uiteenlopen.

Pedretti omarmt beschermende houding tegenover haar personage

Pedretti las het script terwijl ze acht keer per week op Broadway speelde. Ze vond het materiaal verfrissend en putte er nieuwe energie uit die terugvloeide naar haar toneelwerk. Haar eerste reactie op de rol was een overweldigend gevoel van liefde en de behoefte om Taylors verhaal te beschermen.

Er waren zeker gesprekken tijdens de meeting waarin we het erover hadden dat er veel nadruk ligt op acteurs die dingen spelen die ze zelf hebben meegemaakt, en ik ben iemand die geen kinderen heeft. Ik heb de hormonale veranderingen van zwangerschap en kraamtijd niet doorgemaakt. Daar is geen reden om dat te verbergen.

— Victoria Pedretti, Interview met The Hollywood Reporter

Gesprekken met de filmmakers gingen over de illusies van normaliteit en perfectie die moeders omringen. Pedretti merkte op dat Taylor ooit werd bewonderd omdat ze alles leek te kunnen dragen, terwijl dat beeld enorme druk maskeerde die niemand lang kan volhouden.

Actrice beschrijft hoe ze de rol in een precaire mentale ruimte vasthield

De opnames duurden ongeveer een maand met een flinke pauze terwijl Vikanders scènes werden gedraaid. Pedretti vond het verrassend gemakkelijk om Taylors donkerste momenten te bereiken, maar vermeed bewust volledige onderdompeling uit angst om overweldigd te raken.

Ik merkte dat ik gewoon door de straten zwierf, naar muziek luisterde en het vasthield terwijl ik wachtte. Ik voelde me echt in een soort wachtpatroon... Het is heel dichtbij.

— Victoria Pedretti, Interview met The Hollywood Reporter

Ze benadrukte de dagelijkse kracht die nodig is om gewoon vooruit te blijven gaan zonder over de rand te kijken. De ervaring maakte haar duidelijk hoe de samenleving er nog steeds niet in slaagt vrouwen voldoende te ondersteunen bij de hormonale en psychologische uitdagingen van het moederschap.

Pedretti benadrukt verantwoordelijkheid bij het uitbeelden van echte tragedies

Onderzoek bracht meerdere moord-zelfmoorden met moeders aan het licht tijdens het productiejaar. Pedretti hield de namen van die vrouwen zichtbaar als constante herinnering. Ze uitte haar verbazing over hoe weinig publieke aandacht zulke gevallen krijgen en benadrukte de dringende noodzaak van beter onderzoek en open gesprekken over ondersteuning na de bevalling.

De vraag is hoe het zover kan komen zonder dat iemand helpt of ingrijpt — hoe komt het dat we nog steeds niet genoeg onderzoek hebben naar vrouwen en wat ze nodig hebben aan ondersteuning tijdens de kraamtijd, hoeveel hormonale schommelingen ons gek kunnen maken?

— Victoria Pedretti, Interview met The Hollywood Reporter

Hoewel het materiaal zwaar is, benadrukte Pedretti het belang van luchtigheid en het vinden van speelse momenten op de set. Ze beschreef het project als een voorrecht en een gelukkige kans om zo’n verhaal op het scherm te brengen.