Vicky Krieps anticipeert het vertrouwde verhaal. Journalisten schetsen haar pad vaak als een afwijzing van Hollywood na haar doorbraak, maar haar komende projecten tonen een bewuste, intuïtieve aanpak die haar soepel laat schakelen tussen Amerikaanse en Europese producties.
De half-Luxemburgse, half-Duitse actrice herinnert zich de onverwachte e-mail uit 2017 over een project dat uitgroeide tot Paul Thomas Anderson's Phantom Thread. Ze las het script vluchtig door zonder de regisseur te noteren en dacht dat het van een student-filmmaker kwam die een medewerker zocht. Pas later besefte ze dat ze te maken had met een van de grote namen in de film.
De film ging die december in première in New York en kreeg zes Oscarnominaties. Aanbiedingen stroomden binnen van vooraanstaande producers en regisseurs, maar Krieps koos ervoor terug te keren naar Europa. Ze had tijd nodig om de intensiteit van de plotselinge erkenning te verwerken, zeker als moeder van jonge kinderen wier instincten haar naar balans leidden.
"Ik had inderdaad een pauze nodig, maar ik denk dat ieder normaal mens die nodig zou hebben na zoiets," legt ze uit. "Naar buiten treden en naar de Oscars gaan... ik kwam niet uit die wereld van roem. Niemand in mijn familie of omgeving is beroemd."
In plaats van een volledige terugtrekking hield Krieps selectief contact met Amerikaanse projecten, terwijl ze haar achtergrond eerde met films als de Duitse 3 Days in Quiberon, de Cannes-inzending Bergman Island en het periodedrama Corsage. Dit gematigde tempo hield aan tot de recente jaren waarin de activiteit toenam.
De actrice sluit zich aan bij Ryan Murphy's anthologieserie met Monster: The Lizzie Borden Story, nu te streamen op Netflix. Ze speelt zowel de huishoudster van de Borden-familie als de historische figuur Elizabeth Báthory. Het project sprak haar aan vanwege de focus op vrouwen die verwachtingen tarten en de feministische invalshoek.
Er zit een punk-element in omdat deze vrouwen zich misdragen en geen goede vrouwen zijn. Dat hebben we niet vaak gezien in de cinema, en zeker niet op tv.
Recente hoogtepunten zijn Jim Jarmuschs Father, Mother, Sister, Brother, dat ze het hoogtepunt van haar carrière tot nu toe noemt. Ze is ook te zien in Bradley Coopers Ocean's Eleven-prequel, die ze beschrijft als een ongewoon warme ensemblecast en de improvisatiestijl van de regisseur als bevrijdend.
Andere films zijn The Idiots, die in première gaat op Telluride en naar het London Film Festival gaat, plus The Joy of Sex. Krieps plant ook de release van een album met liedjes geïnspireerd op personages die ze de afgelopen twee jaar heeft opgenomen.
Gedurende het gesprek benadrukt ze intuïtieve besluitvorming en een toewijding aan betekenisvol verhalen vertellen. "Ik voel het als mijn plicht om utopist te zijn," merkt ze op. "Ik zie de duisternis, en ik geloof altijd in het licht."