De journaliste Verónica Sanz laat tijdelijk de televisieschermen achter zich om haar eerste roman te presenteren. Met 'Gente bien', uitgegeven door Planeta, onderzoekt het bekende gezicht van La Sexta de wereld van de Madrileense elite via een verhaal dat intrige, humor en sociale kritiek combineert.
Elena, Irina, Minerva en Betty staan centraal in dit ensembleverhaal. Vier welgestelde vrouwen die alles lijken te hebben: schoonheid, rijkdom, ideale gezinnen en toegang tot de meest exclusieve kringen. Tussen cocktails, schoonheidsklinieken en privéscholen handhaven ze hun sociale positie terwijl ze kwetsbaarheden, ambities en goed bewaarde geheimen verbergen.
De komst van een jonge Dominicaanse vrouw verstoort het evenwicht in dit kleine ecosysteem van privileges. Sanz gebruikt deze indringer om de tegenstrijdigheden achter de vlekkeloze schijn te onthullen, met echo's van 'Big Little Lies' en 'Mujeres desesperadas'.
De scheuren in het privilege laten zien was een van mijn drijfveren, omdat we allemaal perfecte levens bewonderen en weten dat die niet bestaan, dat er altijd iets donkerders achter schuilgaat.
Na meer dan twintig jaar verhalen te hebben verteld op televisie besloot Sanz vorm te geven aan de verzamelde verhaallijnen en observaties. Ze wilde zich richten op vrouwen die opereren in sferen van economische macht, ook al bekleden ze niet de hoogste posities. Haar journalistieke blik stelde haar in staat om echte zinnen en details op te pikken die ze later zonder karikaturale bedoelingen in de fictie verwerkte.
De roman ontstond organisch. Sanz begon met het idee van een hoofdpersoon, maar bij het uitwerken van de vier vrouwelijke personages besloot ze dat het verhaal een ensemble zou worden. De vriendinnen steunen elkaar in hun zoektocht naar ruimte voor vrijheid en begrip, en de loyaliteit tussen hen wordt in de loop van het verhaal op de proef gesteld.
De WhatsApp-groep van de hoofdpersonen heet 'Mamis ricas'. Een van hen krijgt te maken met de ondeugden van haar man, die de jonge Dominicaanse vrouw in hun omgeving introduceert. Voor de man vertegenwoordigt ze een koopwaar; voor de vrouwen is ze een indringer die hun opleiding en cultuur niet deelt. Sanz onderzoekt via deze botsing de verschillen in leeftijd, motivaties en aspiraties.
Sugar dating is prostitutie. We zijn met z'n allen bezig het lichaam van een vrouw wit te wassen als koopwaar.
Sanz houdt het bijtende register aan dat kenmerkend is voor haar televisiewerk. Ze vindt dat humor meer vertelt en de lezer boeit, en bovendien natuurlijkheid toevoegt. Haar ervaring als televisieverslaggever beïnvloedt het vlotte ritme van de roman, al moest ze het tempo aanpassen om de scènes meer diepgang te geven.
Tot haar inspiratiebronnen behoren Liane Moriarty, auteur van 'Big Little Lies', en de serie 'Mujeres desesperadas'. Sanz benadrukt dat haar roman over vrouwen gaat, maar bedoeld is voor elke lezer die geïnteresseerd is in menselijke complexiteit.
Sanz laat de mogelijkheid open om door te gaan met schrijven. Dat hangt af van hoe het publiek dit debuut ontvangt. Als de roman aanslaat, zegt ze dat er meer verhalen zullen volgen, al heeft ze de feedback van lezers nodig om verder te gaan.