Joel Álvarez, Kim Ángel en Blanca Hervás zijn de hoofdrolspelers in de documentaire serie 'Lo invisible' van AMIX, die nu te zien is op Prime Video. De drie topsporters vertellen hoe hun carrière hen onherroepelijke momenten met hun familie heeft gekost en hoe zij omgaan met de fysieke en emotionele belasting van de top.
Het eerste woord van de oudste dochter van Joel Álvarez kwam terwijl hij trainde in Abu Dhabi. Hij hoorde het via een video en hoewel hij zichzelf als een kille man beschouwt, rolde er een traan over zijn wang. Voor Kim Ángel heeft het bodybuilding hem belet om regelmatig zijn grootouders te bellen en mee te doen aan familie-etentjes als er een grote wedstrijd aankomt. Blanca Hervás is al jaren niet meer gaan skiën, een passie die ze heeft opgegeven voor de atletiek.
Deze verhalen komen uit het debat dat MARCA met de drie hoofdrolspelers hield. Hun antwoorden geven een menselijk gezicht aan de kosten die iedereen zou begrijpen: een video vanuit huis, een gemiste familiebijeenkomst of een winteractiviteit die geen deel meer uitmaakt van het leven.
Voor Joel Álvarez, UFC-vechter, ligt het grootste risico niet in de octagon maar in het afvallen. Het lichaam stuurt alarmsignalen en de weegschaal moet nog komen. Hij vindt het gevaarlijker dan de wedstrijd zelf en concentreert zich op de dagen voor de fight.
Kim Ángel kent een vergelijkbare wachttijd tijdens kampioenschappen. Soms zit hij alleen in de sauna en vraagt zich af of hij zijn grens wel herkent. Hoewel de risico’s berekend zijn, benadrukt de sporter hoe moeilijk het is om geduldig te blijven als je er juist uit wilt.
Blanca Hervás legt haar eigen grens bij het moment dat ze geen plezier meer heeft. De 400 meter-loopster kiest liever voor een zware training dan voor een rustdag. Ze vertrouwt volledig op haar coach om te weten wanneer ze moet stoppen of juist moet pushen.
Kim Ángel denkt na over de impact van het tonen van zwakte: als mensen die hem volgen twijfels zien, welke inspiratie kunnen zij dan bieden? In een sport die draait om fysieke perfectie is het extra lastig om over momenten van lage zelfwaardering te praten, iets waar de documentaire aandacht aan besteedt.
Blanca Hervás herinnert zich een dag in Miami waarop ze na een teleurstellende training in de douche in huilen uitbarstte zonder te weten wat er aan de hand was. Diezelfde middag sprak ze met haar coach, die in haar geloofde en haar de kans gaf om in de Verenigde Staten te trainen. Maanden later keerde ze terug naar Spanje.
Joel Álvarez komt terug bij de video van zijn dochter en denkt na over alles wat er thuis gebeurt terwijl hij reist of zich voorbereidt. Kim Ángel erkent dat hij tijdens de voorbereiding telefoontjes en familiebijeenkomsten verwaarloost, daar later spijt van krijgt en toch weer in hetzelfde patroon vervalt bij de volgende belangrijke wedstrijd.
Blanca Hervás vat in twee woorden samen wat ze haar naasten graag terug zou geven: tijd en aandacht. Haar familie en vriendinnen hebben haar altijd gesteund en zij wil meer delen dan alleen een snelle maaltijd op zondag. Als ze terugdenkt aan de Spelen, kiest ze het beeld van haar mensen die dichtbij en gelukkig zijn.
Joel Álvarez heeft mensen in zijn omgeving zien huilen om nederlagen die hij al had geaccepteerd. Kim Ángel is gewend dat een kampioenschap beter of slechter uitpakt, maar vindt het moeilijk om te zien hoe zijn omgeving reageert op het gevoel dat hij heeft teleurgesteld. Als hij terugkijkt, denkt hij aan al het werk dat is verzet om daar te komen.
De drie zijn het erover eens dat 'Lo invisible' de perceptie van topsport wil veranderen. Ze willen dat de complexiteit achter het perfecte lichaam wordt begrepen en dat elke atleet veel meer is dan zijn of haar resultaten. Zoals Blanca Hervás samenvat: elke persoon heeft een verhaal en elke persoon is een wereld.