In een speelse Kotaku-reportage sluit journalist Daniel Molloy zich aan bij The Vampire Armand, Louis de Pointe du Lac, Lestat de Lioncourt en hun dochter Claudia voor een eerste blik op het spel The Blood of Dawnwalker. De groep verzamelt zich rond een bank terwijl de titel opstart en geeft een mix van fascinatie en scherpe kritiek.
Armand bekritiseert het uiterlijk van een leider-vampier en stelt dat vampiers mooi moeten zijn om hun affront aan God te benadrukken. Claudia kaatst meteen terug dat het echte affront naast haar zit. Het tafereel verandert wanneer Louis met afschuw reageert op een personage dat het Dark Gift schenkt aan een jong meisje, waarna Claudia hem halverwege onderbreekt.
Lestat toont opluchting dat hij na de Zwarte Dood is omgetoverd, al verraadt zijn toon nog altijd spijt over het gemiste chaos van die tijd. Daniel vraagt zich af of het spel niet gewoon een boerenlevenssimulatie is, compleet met hout hakken en verdwaalde varkens terugvinden.
Als de nacht valt en een Blood Mass-sequentie begint, wijst Lestat de trope af van religie die wordt misbruikt om duistere daden te rechtvaardigen. Armand verwijst naar zijn eigen verleden met de Children of Satan, waarna Daniels botte opmerking over online fandom-terminologie de oudere vampier irriteert.
Tumblr noemt het “Old man yaoi.”
Claudia toont interesse in de vrakhiri-transformatie, waarbij een hoektand wordt uitgerukt en in het hart van een mens wordt gestoken. Louis vraagt zich af waarom ze zo gefixeerd is op geweld, waarop Claudia antwoordt dat een vrouw recht heeft op haar hobby’s. De groep discussieert later over vliegvaardigheden, bloedhonger en een zilvermijn-conditie die overdag activiteit mogelijk maakt.
Lestat betwist de eerlijkheid dat een pasgeboren vampier meteen de Sky Gift krijgt, in tegenstelling tot zijn eigen inspanningen. Louis wijst op Lestats vroegere band met de Queen of Vampires. Latere uitwisselingen gaan over zelfhaat, oude machtsniveaus en de haalbaarheid om een vampierlord in slechts dertig dagen te verslaan.
De sessie eindigt met luchtige grappen over heksen, mogelijke crossovers en romantische spanning tussen personages. Claudia haalt Lestats eigen gecompliceerde familiegeschiedenis aan, wat leidt tot een verdediging van de vrijheid van het onsterfelijke leven buiten de sterfelijke regels.