De Valencia CF beleeft een van de meest delicate periodes uit zijn honderdjarige geschiedenis. Met 107 jaar bestaan heeft de club een opeenvolging van wisselingen in de leiding doorgemaakt die heeft geleid tot diepe sportieve en institutionele instabiliteit.
Sinds de komst van de eigendom van Meriton twaalf jaar geleden is het team van Europees voetbal en de Champions League afgezakt naar een strijd tegen degradatie. Deze volatiliteit weerspiegelt een beleid dat gekenmerkt wordt door het gebrek aan continuïteit in de sleutelposities.
Het voorzitterschap is vijf keer van eigenaar gewisseld. Amadeo Salvo was de eerste onder de nieuwe eigendom en trad na zeven maanden af wegens meningsverschillen over het sportbeleid. Hij werd opgevolgd door Layhoon Chan in twee verschillende periodes (2015-2017 en 2022-2025), met een interim-periode van Anil Murthy tussen 2017 en 2022, een korte periode van Khojama Kalimuddin in 2022 en de huidige komst van Kiat Lim, zoon van de eigenaar, sinds maart 2025.
Ook op sportief gebied zijn zeven verantwoordelijken elkaar opgevolgd. Daaronder vallen Francisco Rufete, Jesús García Pitarch, Mateu Alemany —de architect van de Copa del Rey-titel van 2019— en Miguel Ángel Corona, die het ambt enkele jaren bekleedde voordat Ron Gourlay in mei 2025 als verantwoordelijke voor de voetbalafdeling werd aangesteld.
De dug-out is nog instabieler geweest: twaalf verschillende trainers. Tot de meest opvallende behoren Nuno Espírito Santo, die het team plaatste voor de Champions League, Marcelino García Toral —winnaar van de Copa del Rey in 2019—, José Bordalás en Rubén Baraja. De huidige trainer is Carlos Corberán, die een moeilijke seizoen tegemoet gaat met een sober transferbeleid.
Het transferbeleid is geëvolueerd van aanvankelijke miljoeneninvesteringen (Guedes, Rodrigo, Enzo Pérez) naar strenge budgettaire beperkingen. In dit kader heeft de club massaal gebruikgemaakt van het huurmarkt: tot september 2026 zijn 58 spelers in huurcontracten aangekomen, een cijfer dat de moeilijkheid aantoont om op lange termijn te plannen.
Mestalla, het vaste toneel van supportersprotesten, vormt de laatste schakel in deze keten van instabiliteit. Een sociale breuk lijkt steeds dichterbij als er geen koerswijziging komt in het clubbeleid.