Rod Serlings baanbrekende anthologieserie verwierf zijn reputatie door scherpe sociale commentaar en gedenkwaardige verrassingen. Een aflevering uit 1961 springt er echter op negatieve wijze uit. De aflevering getiteld The Jungle leunde zwaar op gedateerde clichés over Afrika en leverde een twist die veel van de potentiële spanning wegnam.

Zakenman geconfronteerd met junglebedreiging in modern New York

John Dehner speelt Alan Richards, een projectontwikkelaar die terugkeert uit Afrika na het toezicht houden op een controversieel damproject. Lokale tegenstand van stammen leidt ertoe dat zijn vrouw Doris, gespeeld door Emily McLaughlin, beschermende amuletten van een sjamaan koopt. Richards wuift de voorwerpen weg als onzin en vernietigt er een. Kort daarna verschijnt een dode geit voor hun appartementencomplex.

Vreemde jungleklanken beginnen het stadsleven binnen te dringen. Richards hoort dieren geluiden tijdens wandelingen en ziet hoe zijn taxichauffeur een fatale hartaanval krijgt. De reeks culmineert thuis wanneer hij zijn vrouw dood aantreft, gedood door een leeuw die hem vervolgens aanvalt.

Echte vloek vervangt psychologische spanning

De meeste Twilight Zone-verhalen bouwden spanning op via ambiguïteit of innerlijk conflict. Deze aflevering kiest een andere weg door te bevestigen dat de bovennatuurlijke dreiging echt is in plaats van een product van angst of schuld. Daardoor verdwijnt de kans om te onderzoeken hoe bijgeloof iemands geest kan ontwrichten.

Schrijver Charles Beaumont had eerder al een droom-ontknoping gebruikt in een andere aflevering. Hier landt de tegenovergestelde aanpak met vergelijkbare teleurstelling en verandert wat een studie van paranoia had kunnen zijn in een rechttoe-rechtaan monsterverhaal tegen een stedelijke achtergrond.

Beaumont put uit zijn eerdere kortverhaal

Het script is gebaseerd op een verhaal dat Beaumont in 1954 publiceerde in het tijdschrift If. Dat verhaal verscheen later in zijn bundel Yonder uit 1958. Toen het derde seizoen 37 afleveringen nodig had, bewerkte de auteur zijn eigen eerdere werk voor televisie.

Het bronmateriaal droeg nog sterkere echo’s van de houding uit het midden van de twintigste eeuw tegenover Afrika. De resulterende aflevering doet weinig moeite om specifieke regio’s of culturen te onderscheiden en behandelt een heel continent als één bron van exotisch gevaar.

Sterke beelden kunnen kerntekortkomingen niet overwinnen

Bepaalde sequenties slagen erin jungle-elementen te mengen met een moderne metropool. Deze momenten bieden kortstondige visuele interesse. Toch ondermijnt de keuze om de vloek letterlijk te maken elke diepere commentaar en laat de stereotypen onuitgedaagd.

Kijkers die sterkere afleveringen uit de serie zoeken, vinden elders in het oeuvre meer lonende keuzes. The Jungle blijft een herinnering dat zelfs gewaardeerde programma’s soms leunden op shortcuts die in hun tijd gebruikelijk waren.