Christopher Nolans kaskraker The Odyssey heeft de belangstelling voor oude Griekse mythen en legendes enorm aangewakkerd. De film haalde wereldwijd meer dan een miljard dollar op en verbrak meerdere records, ondanks enige online kritiek vooraf. Het publiek wil duidelijk meer verhalen uit deze mythologische wereld, en een bestaande titel profiteert al van de hernieuwde aandacht.
De film Troy uit 2004, geregisseerd door Wolfgang Petersen en met Brad Pitt als Achilles naast Eric Bana, Orlando Bloom en Brian Cox, is nu de op een na meest gestreamde film op Apple TV. Oorspronkelijk met gemengde kritieken ontvangen, beleeft de epische film een tweede leven nu kijkers terugkeren naar zijn weergave van de Trojaanse oorlog.
Kritiek en publiek vonden Troy destijds te breed en te vrij met Homeros’ bronmateriaal. Toch vallen veel elementen die destijds als gedateerd werden gezien nu juist op als sterke punten. De film richt zich op Achilles en zijn drang naar blijvende roem, met nadruk op zijn besef van sterfelijkheid in plaats van hem enkel als onoverwinnelijke vechter te tonen.
Aan de andere kant belichaamt Eric Bana’s Hector de plicht tegenover familie en vaderland. Dit contrast geeft diepgang aan het conflict en tilt het verhaal boven het gebruikelijke zwaard-en-sandalenspektakel uit. Het verhaal onderzoekt thema’s als trots, nalatenschap en de menselijke tol van oorlog via deze tegengestelde motieven.
Het climaxduel tussen Achilles en Hector buiten de stadsmuren blijft een van de meest indrukwekkende actiescènes van die tijd. Het combineert fysieke intensiteit met emotionele inzet en benadrukt Achilles’ kwetsbaarheid ondanks zijn kracht.
De aanwezigheid van Odysseus, gespeeld door Sean Bean, maakt Troy tot een natuurlijke metgezel van Nolans The Odyssey. Achilles vertrouwt op ongeëvenaarde gevechtskracht maar worstelt met zijn eigen menselijkheid. Odysseus daarentegen overwint door aanpassingsvermogen en sluwheid in plaats van pure kracht.
Beide films onderzoeken heldendom, lotsbestemming en sterfelijkheid binnen de wereld van de Griekse mythologie. Waar Nolans bewerking neigt naar mythologische lotsbestemming, blijft Troy meer met beide benen op de grond staan, maar deelt het de fascinatie voor wat een held definieert en wat roem kost.
Meer dan twintig jaar na verschijning biedt Troy een boeiende, zij het imperfecte, verkenning van deze ideeën. Voor kijkers die na het succes van The Odyssey graag in het oude Griekenland willen blijven, vormt de film een aantrekkelijke volgende stap.