Pixar levert met Toy Story 5 een van zijn meest zelfverzekerde films tot nu toe, een film die brede familieappeal combineert met verrassend volwassen reflecties over wat het betekent om een speelgoed te zijn in een tijdperk van constante digitale afleiding.
Het verhaal vermijdt grotendeels de gebeurtenissen uit het vorige deel en keert terug naar kernvragen over identiteit, spel en relevantie die de eerdere hoofdstukken bepaalden.
Regisseur Andrew Stanton verschuift de focus naar Jessie de cowgirl, opnieuw ingesproken door Joan Cusack. Die keuze loont doordat het personage ruimte krijgt om herhaalde gevoelens van achtergelaten worden onder ogen te zien naarmate haar jonge eigenaresse opgroeit.
Een opvallend moment toont Jessie die haar rauwe angst uitspreekt om emotioneel te investeren en vervolgens te ontdekken dat ze niet langer van belang is, een zin die met echte zwaarte landt.
Bonnie krijgt een kindertablet genaamd Lilypad die haar aandacht al snel van haar speelgoed afleidt. Jessie onderzoekt de zaak en stuit op afgedankte speelgoedjes die waarschuwen dat het tijdperk van fysiek speelgoed voorbij is.
Het verhaal volgt Jessie vervolgens op een onverwachte reis die haar herenigt met Woody en een groep gestrande Buzz Lightyears introduceert, wat frisse energie geeft aan vertrouwde reddingsscenario’s.
De film brengt Bonnie uiteindelijk samen met een ander meisje genaamd Blaze en benadrukt de waarde van echte verbindingen boven isolatie. De aanpak behandelt thema’s als sociale media en pesten met subtiliteit, terwijl de toon voor jongere kijkers optimistisch blijft.
In plaats van zwaar te leunen op verwijzingen naar oudere speelgoedjes erkent het verhaal generatiewisselingen en presenteert technologie zelf als onderhevig aan dezelfde cycli van gebruik en vervanging die speelgoed treffen.
Een scène na de aftiteling hint op toekomstige mogelijkheden zonder geforceerd aan te voelen en laat de deur open voor meer verhalen in een franchise die relevant terrein blijft vinden.
Ik kan dit niet — ik kan niet van nog een kind houden om erachter te komen dat ik nooit van belang was.