Horrorcinema heeft sinds 2010 een gestage stroom nachtmerries opgeleverd. Filmmakers hebben elke hoek van de angst verkend, van bovennatuurlijke bezetenheden tot maatschappelijke instorting, en films gemaakt die zich onderscheiden van hybrides die horror mengen met drama, comedy of sciencefiction.
Lee Cronin regisseerde deze film uit 2023 die rechtstreeks voortbouwt op de reboot uit 2013. Het verhaal begint met een huiveringwekkende brugsequentie en verschuift daarna naar een door een aardbeving beschadigd gebouw in Los Angeles waar de Necronomicon chaos ontketent. Alleenstaande moeder Ellie, gespeeld door Alyssa Sutherland, raakt bezeten en dwingt haar zus Beth, vertolkt door Lily Sullivan, tot een wanhopige strijd om de kinderen te redden. Elke escalerende setpiece verhoogt de spanning door scherpe regie en viscerale praktische effecten.
Rob Jabbaz’ film The Sadness uit 2021 geldt als een van de meest inventieve benaderingen van het zombiesubgenre. Geïnfecteerde inwoners van Taipei behouden hun volledige bewustzijn terwijl ze extreme gewelddaden plegen onder invloed van ongecontroleerde impulsen. Het verhaal volgt het gescheiden stel Jim en Kat die de zich verspreidende Alvin-virus navigeren te midden van overheidsontkenning en maatschappelijke ontwrichting. De film combineert body horror, plaagelementen en sociale kritiek tot een meedogenloze, compromisloze ervaring.
Zach Creggers film Weapons uit 2025 gebruikt wisselende standpunten om het verhaal te vertellen. Op een nacht om 2:17 uur verdwijnen de meeste kinderen uit één klaslokaal. Lerares Justine Gandy, gespeeld door Julia Garner, krijgt de schuld terwijl de rouwende ouder Archer Graff, vertolkt door Josh Brolin, antwoorden zoekt. Het verhaal onthult de rol van de excentrieke tante Gladys, gespeeld door Amy Madigan in een Oscarwinnende rol, wiens hekserij de kinderen in een kelderritueel trekt. Elk perspectief benadrukt een andere vorm van angst.
Scott Derricksons film Sinister uit 2012 opent met een van de meest verontrustende sequenties in de horror en laat de spanning nooit zakken. De worstelende schrijver Ellison Oswalt, gespeeld door Ethan Hawke, verhuist met zijn gezin naar een huis met een duister verleden om zijn werk te voeden. De ontdekking van oude filmrollen onthult de entiteit Bughuul en diens invloed op kinderen. De film gebruikt duisternis en naslepende beelden om een blijvend onbehagen te creëren rond ambitie en gezinsveiligheid.
Jennifer Kents film The Babadook uit 2014 put uit zowel ouderlijk verlies als kinderangsten. De weduwe Amelia, vertolkt door Essie Davis, worstelt om haar zoon Samuel op te voeden in een victoriaans huis in Zuid-Australië. Wanneer een pop-upboek de sinistere Babadookfiguur introduceert, wijst Amelia de waarnemingen eerst af. Het wezen blijkt echt en steeds gevaarlijker, waardoor Amelia zelf een monsterlijke transformatie ondergaat in een film die griezelige beelden combineert met emotionele diepgang.
Ari Asters meesterwerk Hereditary uit 2018 staat bovenaan de lijst vanwege zijn meedogenloze intensiteit. Kunstenares Annie Graham, gespeeld door Toni Collette, krijgt te maken met familiegeheimen na de dood van haar moeder. Vreemde gebeurtenissen escaleren tot onthullingen over occulte praktijken en een demonenaanbiddende groep. De film zet plafondklimmende bezetenheden, plotselinge onthoofdingen en zelfverminking in over meerdere huiveringwekkende sequenties die rouw, erfgoed en het onbekende verkennen.