Tomb Raider bereikt de 30 jaar en Lara Croft blijft een van de meest herkenbare gezichten in de games. Weinig hoofdpersonages hebben het actie-avontuurgenre zo sterk beïnvloed als zij. Achter dat icoon schuilhouden echter drie verschillende versies die haar identiteit in drie decennia hebben gevormd.
Alles begon in 1996 met het eerste Tomb Raider, ontwikkeld door Core Design. Die eerste Lara was charismatisch, daadkrachtig en volledig zelfstandig. Ze hoefde haar verleden niet uit te leggen, omdat haar heden al genoeg was om het publiek te veroveren. Met de eerste drie delen verstevigde ze haar status als cultureel fenomeen.
Haar silhouet met twee pistolen, paardenstaart en uitdagende houding werd meteen herkenbaar. De formule van graven verkennen, puzzels oplossen en platformen overwinnen werkte perfect gedurende zes games tussen 1996 en 2003. Die versie belandde zelfs op het witte doek met Angelina Jolie in de hoofdrol.
Het overmatige succes brandde de formule uiteindelijk op. De jaarlijkse releases en spin-offs putten de creativiteit van Core Design uit en de laatste titels uit die periode verloren hun frisheid. De eerste Lara Croft werd een legende, maar had een verandering nodig om relevant te blijven.
Na The Angel of Darkness kwam de overdracht. Crystal Dynamics nam de ontwikkeling in 2006 over en presenteerde een Lara Croft die dichterbij stond en meer emotionele achtergrond had. Ze behield haar scherpzinnigheid en ervaring, maar kreeg persoonlijke zoektochten en details over haar verleden die er eerder niet waren.
Games als Legend, Anniversary en Underworld vergrootten de schaal van de avonturen en verkenden relaties en familiegeschiedenis. Deze periode fungeerde als overgang tussen generaties. Ze herwon het vertrouwen van het publiek zonder volledig met de originele geest te breken, al bereikte ze niet de culturele impact van de eerste periode.
In 2013 nam Square Enix het stokje over als uitgever en hertekende Crystal Dynamics het personage volledig. De nieuwe Lara Croft was onervaren, kwetsbaar en stond voor een overlevingstest in plaats van een klassiek avontuur. De cinematografische aanpak bleef, maar nu kon de speler meeleven met haar angsten en motieven.
De trilogie met Tomb Raider uit 2013, Rise of the Tomb Raider en Shadow of the Tomb Raider toonde een natuurlijke ontwikkeling. Na verloop van tijd won die versie aan ervaring en nuance, waarbij ze iets van de oorspronkelijke zelfstandigheid terugkreeg terwijl ze haar menselijke kant behield. De aanvankelijke kritiek maakte plaats voor meer waardering om haar diepgang.
Elke fase droeg iets unieks bij. De eerste maakte van Lara Croft een cultureel symbool zonder haar oorsprong te hoeven verklaren. De tweede voegde emotionele lagen toe en verbond spelers uit verschillende tijden. De derde toonde dat het personage toegankelijker en menselijker kon zijn zonder haar avontuurlijke kern op te geven.
Dertig jaar later heeft geen enkele versie de voorgaande volledig verdrongen. Allemaal hebben ze bijgedragen aan het voortbestaan van Tomb Raider en blijven we ons afvragen wie Lara Croft nu echt is. Haar vermogen om zichzelf opnieuw uit te vinden terwijl ze de geest van exploratie behoudt, is wat haar relevant heeft gehouden van generatie op generatie.