Timewasters: waarom de scherpe Britse tijdreissitcom nog steeds opvalt

Daniel Lawrence Taylors jazzbandkomedie combineert sci-fi-absurditeit met scherpe sociale satire in slechts twaalf afleveringen

Tijdreizen blijft een vast onderdeel van televisieverhalen, maar weinig series benaderen het met de nuchtere, respectloze geest van Timewasters. De Britse comedy, bedacht door en met Daniel Lawrence Taylor in de hoofdrol, volgde een worstelend jazzkwartet uit Zuid-Londen dat een tijdmachine ontdekt in de lift van hun appartementencomplex.

In plaats van epische queesten of missies die de tijdlijn veranderen, proberen de bandleden vooral te overleven in onbekende tijden terwijl ze hun groep bij elkaar houden. Het resultaat is een compacte, geestige serie die twee seizoenen lang op ITV2 liep van 2017 tot 2019 en nu te streamen is op Amazon Prime Video.

Gewone muzikanten in buitengewone tijden

Het kernkwartet bestaat uit de angstige bandleider Nick, gespeeld door Taylor, de opvliegende Lauren vertolkt door Adelayo Adedayo, de overmoedige Jason gespeeld door Kadiff Kirwan en de enthousiaste Horace, tot leven gebracht door Samson Kayo. Na een ontmoeting met de raadselachtige Homeless Pete belanden de muzikanten in 1926.

Hun uitdagingen draaien om onderdak vinden, betaalde optredens scoren en problemen vermijden in plaats van rampen voorkomen. Seizoen 2 verplaatst de actie naar de Britse jazzscene van de late jaren vijftig, met dezelfde chaotische energie maar een nieuwe culturele achtergrond.

Satire wint het van belerende boodschappen

De serie blinkt uit in het benadrukken van de botsing tussen hedendaagse opvattingen en de vooroordelen van eerdere decennia. Racisme, seksisme en klassendrempels komen vaak voor, maar de serie behandelt ze via scherpe satire in plaats van preken.

De bandleden reageren met ongeloof en berusting, waardoor verouderde denkbeelden bronnen van humor worden. De serie bekritiseert ook hoe traditionele kostuumdrama’s zwarte personages vaak buitenspel zetten en biedt daarmee een perspectief dat zelden in tijdreizenverhalen voorkomt.

Muziek speelt een centrale rol. De groep interpreteert moderne hits in jazzarrangementen die naadloos passen in de setting van de jaren twintig en vijftig, wat benadrukt dat deze personages ondanks de tijdreizen in de eerste plaats muzikanten blijven.

Amerikaanse remakeplannen verdwijnen geruisloos

Een tijd lang leek een Amerikaanse bewerking veelbelovend. Rapper LL Cool J werd in verband gebracht met het project en in 2021 gaf ABC groen licht aan een versie met Lauren Ashley Smith van A Black Lady Sketch Show als showrunner.

De remake zou de actie naar New York verplaatsen en de personages midden in de Harlem Renaissance plaatsen. De oorspronkelijke makers, waaronder Taylor, bleven betrokken, maar de pandemie vertraagde de productie en er volgden geen verdere updates.

Het concept haalde het scherm nooit, waardoor de originele twaalf afleveringen het complete verhaal vormen. Gastoptredens, waaronder vroege rollen voor Joseph Quinn en Paddy Young, maken de serie extra aantrekkelijk voor kijkers die hem nu herontdekken.