- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Louis Leterrier regisseert Greta Lee en Wagner Moura in een trage sci-fi thriller die klimaatvrees combineert met huiselijke overleving

The Last House keert het klassieke home-invasionverhaal om door een gezin binnen hun eigen huis te sluiten zonder uitweg, terwijl het onophoudelijk regent gedurende jaren. Louis Leterrier regisseert deze mix van sciencefiction, horror en intiem psychologisch drama die zowel fysiek uithoudingsvermogen als familiebanden op de proef stelt.

Mysterieus isolement drijft het plot

Het scenario van Matthew Robinson houdt de precieze aard van de dreiging lang vaag. Een werkloze ingenieur genaamd Jason Delgado, gespeeld door Wagner Moura, keert terug van een visreis net als een enorme storm losbarst. Hij, zijn vrouw Ann (Greta Lee) en hun twee jonge kinderen ontdekken al snel dat alle deuren en ramen zijn afgesloten, waardoor zij en hun buren van de buitenwereld zijn afgesneden.

Het gezin probeert eerst de normale routines aan te houden, rantsoeneert voedsel en grijpt terug naar oude vinylplaten en een paar versleten dvd’s voor vermaak. Ann begint een binnentuin terwijl Jason vallen zet voor kleine dieren. Na verloop van tijd strekt de opsluiting zich uit van dagen tot jaren, waarbij het verhaal vooruit springt om de kinderen als tieners te tonen en de voorstraat overgenomen door de natuur.

Acteerprestaties dragen het spannende kamerspel

Lee en Moura leveren sterk werk als ouders die steeds vermoeider raken terwijl ze hun kinderen proberen te beschermen tegen angst en wanhoop. De jonge acteurs die Graham en Ruth op beide leeftijden spelen, helpen een geloofwaardig portret te schetsen van een familie onder extreme druk. Hun inspanningen houden de film boeiend, ook als het tempo vertraagt.

How inappropriate to call this planet Earth when it is clearly Ocean.

Creature-effecten en tempo leveren wisselende resultaten op

Als het verhaal meer onthult over de tentakelwezens buiten, leunt de film op bekende jumpscares en creature designs die afgeleid aanvoelen. Vergelijkingen met sterkere films in het genre, zoals A Quiet Place, laten zien waar de latere confrontaties tekortschieten. De emotionele focus op familie veerkracht blijft het sterkste element.

Uiteindelijk slaagt de film meer als een realistische blik op hoe mensen reageren op langdurige onzekerheid dan als een actievolle film. Leterriers regie houdt de spanning gericht op de afnemende middelen en de verslechterende relaties van de personages in plaats van constant spektakel.