Fans van klassieke tv-westerns kennen Bonanza als een baanbrekende serie die veertien seizoenen liep en qua populariteit alleen werd overtroffen door Gunsmoke. Maker David Dortort bouwde voort op dat succes toen hij in 1967 The High Chaparral lanceerde op NBC.
De serie speelt zich af in de jaren 1870 in het Arizona Territory en volgt patriarch Big John Cannon (Leif Erickson), zijn broer Buck (Cameron Mitchell) en zoon Billy Blue (Mark Slade) terwijl zij hun ranch beschermen tegen overvallen. Johns vrouw Annalee (Joan Caulfield) geeft het landgoed de naam van het opvallende landschap, maar sterft al in de openingsaflevering aan een pijlwond.
In de volgende aflevering trouwt John met Victoria (Linda Cristal), dochter van de naburige rancher Don Sebastian Montoya (Frank Silvera), om een alliantie te sluiten. Victoria en haar broer Manolito (Henry Darrow) voegen zich bij de Cannons, waardoor twee families samenkomen over een groot leeftijdsverschil en een culturele kloof heen.
Anders dan de romantischere en soms komische toon van Bonanza, kreeg The High Chaparral erkenning als adult western. De serie behandelde politiek via de tegengestelde loyaliteiten van de broers in de Burgeroorlog en onderzocht rouw wanneer Big John moeite heeft om verder te gaan na het verlies van zijn eerste vrouw.
De personages mochten zich ontwikkelen over de bijna honderd afleveringen. Terugkerende figuren kregen meer aandacht, nieuwe relaties ontstonden en de serie vermeed het herhalen van dezelfde verhaallijnen die veel van de latere jaren van Bonanza kenmerkten.
The High Chaparral eindigde tijdens de rural purge van 1971 die verschillende westerns en plattelandscomedies wegvaagde. Dortort bleef in het genre werken met projecten als een televisieversie van The Cowboys en de miniserie The Chisholms.
In 1988 was hij executive producer van Bonanza: The Next Generation en leverde later bijdragen aan de prequel Ponderosa, wat aantoont dat zijn oorspronkelijke hit zijn carrière nog lang bleef beïnvloeden.
Hoewel de serie slechts vier seizoenen liep en het laatste jaar ongelijkmatig was, leverde het dynamische verhalen, realistische familietegenstellingen en een echte culturele versmelting. Het is een opmerkelijk voorbeeld van hoe tv-westerns konden rijpen terwijl ze de geest van het genre behielden.