The Great Silence: Sergio Corbucci's sombere spaghetti-western uit 1968 die Tarantino beïnvloedde

Een zwijgende revolverheld, een besneeuwd decor in Utah en een van de somberste filmfinales maken deze ondergewaardeerde klassieker uniek.

In de wereld van spaghetti-westerns komt weinig de sombere toon en visuele eigenheid van The Great Silence evenaren. Onder regie van Sergio Corbucci uit 1968 volgt de film een zwijgende revolverheld die de dood zaait tijdens een meedogenloze winter in Utah.

Een zwijgende protagonist geboren uit praktische noodzaak

De hoofdpersoon, gespeeld door Jean-Louis Trintignant, kreeg de naam Silence nadat een aanval door premiejagers in zijn jeugd hem sprakeloos maakte. Corbucci maakte van deze beperking een kracht en vermeed zo het vaak onhandige nasynchroniseren van internationale casts uit die tijd. Het verhaal zet Silence tegenover corrupte autoriteiten en meedogenloze killers te midden van een zware sneeuwstorm.

De film bevat een score van de legendarische Ennio Morricone en heeft Klaus Kinski in de rol van de meedogenloze Loco. Hij behoort tot dezelfde Europese westerntraditie als de Dollars-trilogie, maar onderscheidt zich door zijn pessimistische kijk.

Een einde dat weigerde het publiek gerust te stellen

Critici en filmmakers prijzen de film al lang om zijn weigering een heldhaftige ontknoping te bieden. De Britse regisseur Alex Cox noemde het zowel de grootste spaghetti-western als de meest pessimistische western ooit gemaakt. In het verhaal winnen de schurken volledig, slachten de bandieten af en nemen Silence’ kostbare pistool als trofee mee.

the greatest spaghetti Western ever made

— Alex Cox, BBC Moviedrome, 1990

Corbucci's politieke visie en alternatieve eindes

Corbucci, een politiek links georiënteerde filmmaker, putte inspiratie uit de moorden op Malcolm X en Che Guevara. Hij filmde meerdere conclusies, waaronder een waarin de held triomfeert, maar distributeurs wezen de donkerdere versies af. De bioscoopversie laat kijkers achter met een koude herinnering aan onrecht.

Sneeuwlandschappen en blijvende invloed op Tarantino

In tegenstelling tot de door de zon verschroeide John Ford-klassiekers in Monument Valley speelt The Great Silence zich af in een sneeuwstorm. Opgenomen in de buurt van de Dolomieten in Italië, werd het winterse decor een kenmerkend element. Quentin Tarantino putte er rechtstreeks uit voor de sneeuwscènes in Django Unchained en het hele uitgangspunt van The Hateful Eight.

De film bereikte pas in 2018 de Amerikaanse bioscopen ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan. Hoewel het grote publiek het misschien over het hoofd ziet in vergelijking met bekendere titels uit het genre, blijven westernliefhebbers en regisseurs de film vieren om zijn gedurfde ondermijning van heldhaftige conventies.

Tags bij dit artikel