In 2002 publiceerde filmcriticus Drew McWeeny een scriptrecensie op de vroege internetsite Ain't It Cool News die veel filmliefhebbers enthousiast maakte. Darren Aronofsky had een ambitieus sciencefiction-scenario geschreven dat zich uitstrekte over het 16e-eeuwse Mexico, het heden en het jaar 2500. Het verhaal draaide om de onontkoombaarheid van de sterfelijkheid in plaats van kosmische mysteries.
McWeeny zag het als een trieste variant op 2001: A Space Odyssey, gericht op menselijk en kosmisch verdriet. Het project ging verder met een budget van 60 miljoen dollar en Brad Pitt en Cate Blanchett als geliefden die in de hedendaagse verhaallijn met kanker worstelen. Pitt speelde een onderzoeker die op zoek is naar een geneesmiddel terwijl het personage van Blanchett de dood onder ogen ziet.
Stijgende kosten maakten Warner Bros. ongerust. Pitt verliet de film, gevolgd door Blanchett, en het project viel in duigen. Aronofsky weigerde het verhaal op te geven. Hij herschreef het scenario, vond kostenefficiënte manieren om de indrukwekkende beelden te realiseren en haalde Hugh Jackman en Rachel Weisz binnen voor bescheidener salarissen.
De film kreeg een tweede groen licht met een lager budget. Warner Bros. moest opnieuw een doordacht sciencefictiondrama aan de man brengen. Aronofsky leverde wat velen als zijn sterkste werk tot dan toe beschouwen, en Jackman gaf een van zijn beste prestaties.
Jackman speelt conquistador Tomás Creo, hedendaagse kankeronderzoeker dr. Tommy Creo en toekomstige astronaut Tom. Alle drie de versies worstelen met de dood van Izzy, gespeeld door Weisz. In de hedendaagse scènes accepteert Izzy haar lot en spoort ze Tommy aan om het laatste hoofdstuk van haar boek af te maken. Tommy kan niet loslaten en zoekt haar terugkeer, zelfs tussen de sterren.
Het verhaal onderzoekt de aanvaarding van sterfelijkheid in verschillende tijdperken. Het personage van Jackman als astronaut reist in een bubbelachtig vaartuig met een boom die mogelijk antwoorden bevat over wederopstanding.
De film werd in 2006 vertoond op San Diego Comic-Con. Er volgde een groot feest van Warner Bros., maar veel kijkers vertrokken zonder de emotionele lading van de film volledig te hebben verwerkt. Twintig jaar later blijft het onzeker of The Fountain breed succes had kunnen behalen. De thema's van rouw en loslaten hebben het misschien voorbestemd voor een kleiner, toegewijder publiek.