Het beeld van varkensbloed dat over prom queen Carrie White stroomt, is een van de meest iconische visuals uit de horror. Oorspronkelijk afkomstig uit het boek van Stephen King, is de scène meerdere keren verfilmd, van Brian De Palma's adaptatie uit 1976 tot de televisieserie van Mike Flanagan in 2026.
Hole's tweede studioalbum Live Through This verscheen in 1994 met hoesfotografie die direct verwijst naar dat cruciale moment. Model Leilani Bishop poseert als glimlachende prom queen met bloemen in haar handen, haar make-up besmeurd met tranen, vastgelegd door fotograaf Ellen von Unwerth. De opstelling was Courtney Loves bewuste nabootsing van de scène uit de film van De Palma.
We waren een uur aan de telefoon. Ik zei niet veel maar luisterde, en Courtney had het idee om de scène uit de film 'Carrie' na te spelen, waar ik ook van hield.
Het album kreeg bij verschijning lovende kritieken en commercieel succes. Critici rekenen het nog steeds tot de beste alternatieve rockalbums van het decennium. De rauwe, agressieve nummers blijven ook decennia later tot de verbeelding spreken.
De hoes zelf heeft zelfstandige erkenning gekregen. Rolling Stone zette Live Through This op nummer 13 in de lijst van beste albumhoezen aller tijden. Latere artiesten, onder wie Olivia Rodrigo, hebben de afbeelding in hun eigen werk gehuldigd en zo de keten van eerbetoon voortgezet die begon met de verwijzing naar Carrie op het album.
De titel Live Through This roept overleven te midden van tegenslag op. Courtney Love heeft de oorsprong ervan teruggevoerd naar dialoog in Gone with the Wind, terwijl ze ook de intense media-aandacht rond haar leven op dat moment noemde. Haar echtgenoot Kurt Cobain pleegde in april 1994 zelfmoord, slechts enkele dagen voordat het album in de winkels lag.
Nummer voor nummer onderzoekt het album geweld en objectivering van vrouwen. Tracks als Asking for It verwijzen naar victim blaming, terwijl Jennifer's Body en Plump ingaan op lichamelijke autonomie en maatschappelijke druk. Doll Parts en Softer, Softest belichten verder hoe publieke scrutiny vrouwen in de schijnwerpers treft.
De connectie van de hoes met Carrie gaat verder dan het visuele. De regel burn the witch, just bring me back her head in Softer, Softest verwijst rechtstreeks naar de thema's van religieuze vervolging en anders-zijn in het verhaal. Carrie Whites ervaring, die begint met haar eerste menstruatie en eindigt in telekinetische woede, weerspiegelt de weergave op het album van vrouwen die voortdurend worden veroordeeld en mishandeld.
Deze verwijzingen benadrukken een bredere boodschap: de wereld richt zich vaak op vrouwen die zichtbaarheid krijgen, maar velen houden stand ondanks het metaforische bloed dat over hen wordt uitgegoten.