FX en Hulu maakten een einde aan hun geprezen restaurantdramedie The Bear met een ingetogen serie-finale die stille reflectie verkoos boven dramatisch vuurwerk.
Aflevering “The Original Beef of Chicagoland” bood kijkers een laatste rondleiding door de wereld van Christopher Storer. Een paar kleine verhaallijnen werden afgerond en het ensemble kreeg de kans om nog even samen te zijn.
Televisiecritici Angie Han en Daniel Fienberg vonden elkaar op enkele punten, maar verschilden sterk van mening op andere. Beiden merkten op dat het uur vooral diende als een warme afscheidsgroet in plaats van een plotgedreven slot.
Han noemde de toon aangenaam lichtvoetig en vergeleek het met napraten over een dessert na een geslaagde maaltijd. Ze waardeerde de momenten waarop personages even konden ontspannen, zoals Sydney die tijd doorbrengt met haar vader en Tina die een promotie viert.
Fienberg was kritischer. Hij vond de extra scènes overbodig en soms irritant, omdat ze ontwikkelingen expliciet maakten die kijkers al konden afleiden.
Een onthulling trok extra aandacht. Het restaurant krijgt twee Michelinsterren in plaats van één, wat leidt tot een omhelzing tussen Carmy en Sydney. Fienberg zag dit als een ondermijning van eerdere thema’s over de gevaren van externe bevestiging.
Han vroeg zich af of de serie relaties zoals die tussen Richie en Jess of het vriendschappelijke afscheid tussen Marcus en Luca hoefde te bevestigen. Ze was ook verrast door Carmy’s beslissing om tijdens een sollicitatiegesprek voor een architectuurstage zijn persoonlijke geschiedenis aan een vreemde te vertellen.
Beide critici prezen de acteerprestaties van de cast. Han prees het expressieve spel van Ayo Edebiri als Sydney en de sterke focus op haar perspectief dit seizoen. Fienberg waardeerde het bredere ensemble, maar betreurde dat sommige ondersteunende personages weinig ontwikkeling kregen.
Han zei dat ze de tijd met personages als Sydney, Marcus, Tina en Luca zal missen, die enigszins buiten het centrale Berzatto-familiedrama stonden. Ze had weinig behoefte aan verdere verhalen over Nats relatie met Donna of Richies verleden met Mikey.
Het gesprek ging over de veranderende benadering van eten in de serie. Vroege seizoenen werden geprezen omdat ze kijkers hongerig maakten, maar latere afleveringen leunden meer op visuele kunst. Fienberg merkte op dat de prijs van 190 dollar voor een tastingmenu niet strookte met de geschetste schaal en portiegroottes van het restaurant.
Fienberg wees er ook op dat een groot deel van het laatste seizoen op studio’s is opgenomen in plaats van op authentieke locaties in Chicago, waardoor het gevoel van plaats dat eerdere afleveringen hadden, afnam.
The truth is that while the third and fourth seasons suffered backlash, I liked those seasons. I liked the arty standalone episodes.
Han suggereerde dat de serie voor haar zijn loop had gehad, vanwege de herhaalde verkenning van familietrauma. Fienberg voelde vergelijkbaar dat de zevende aflevering een sterker eindpunt had kunnen zijn dan de daadwerkelijke finale.
Beiden waren het erover eens dat de serie uitblonk in het portretteren van een werkplek die een surrogaatfamilie werd, ook al twijfelden ze aan bepaalde narratieve keuzes in het slot.