De Melkweg herbergt tussen de 100.000 en 400.000 miljoen sterren in haar balkspiraalstructuur. Het volledig verkennen van dit uitgestrekte systeem zou miljoenen jaren vergen, maar technologische vooruitgang maakt het mogelijk steeds nauwkeurigere details over de componenten te ontdekken.
Terzan 5, een dichte verzameling van honderdduizenden sterren op ongeveer 19.000 lichtjaar in het sterrenbeeld Sagittarius, werd in 1968 voor het eerst geïdentificeerd door astronoom Agop Terzan. Oorspronkelijk geclassificeerd als een bolvormig sterrenhoop, blijkt het nu een object met een veel ingewikkeldere evolutionaire geschiedenis.
Recente waarnemingen hebben vier afzonderlijke generaties sterren in Terzan 5 geïdentificeerd. De oudste ontstond ongeveer 12,5 miljard jaar geleden. Daarna volgen populaties die ontstonden rond 4,7 miljard jaar, 3,8 miljard jaar en 2,5 miljard jaar geleden.
De locatie van Terzan 5 in de binnenste bulge van de Melkweg bemoeilijkt het onderzoek door de dikke stofwolken die zichtbaar licht blokkeren. De infraroodcapaciteiten van de James Webb-ruimtetelescoop hebben deze barrière overwonnen en sterren onthuld die voorheen verborgen bleven.
Door deze nieuwe beelden te combineren met gegevens die jarenlang zijn verzameld door de Hubble-ruimtetelescoop, hebben onderzoekers een completer sterrencensus opgesteld. Dit omvat ook zwakke objecten die eerdere studies niet duidelijk konden detecteren.
De analyse van de chemische samenstelling en de leeftijden van deze sterren bevestigt de aanwezigheid van meerdere vormingsepisodes, wat het begrip van Terzan 5 verandert en wijst op dynamische processen in het hart van onze melkweg.