De aanstaande Supergirl-film van DC Studios komt als vervolg op de Superman-reboot van afgelopen zomer. Terwijl de eerdere film het publiek verdeelde met zijn drukke mix van tonen, verdubbelt deze nieuwe film op een edgy vibe die vaak geforceerd en onovertuigend aanvoelt.
Het verhaal begint met Krypto the Superdog die plast op een krantenkop over Superman die een stad redt. Daarna verschuift de focus naar de introductie van Kara Zor-El, gespeeld door Milly Alcock. In plaats van de klassieke heldhaftige versie verschijnt Kara als een rondzwervende, harddrinkende figuur in een Blondie-T-shirt die tussen vervallen planeten springt en vecht in louche bars, begeleid door nummers van Wet Leg en Halsey.
De antagonist, Krem of the Yellow Hills gespeeld door Matthias Schoenaerts, leunt zwaar op Mad Max-esthetiek met een kaal hoofd, paardenstaart, gezichtspiercings en een dik accent. Beschreven als mensenhandelaar die ruimtepiraten leidt die de Brigands heten, claimt het personage immense kracht maar biedt weinig charismatische aantrekkingskracht. Een jonge overlevende genaamd Ruthye Marye Knoll, gespeeld door Eve Ridley, sluit zich aan op zoek naar wraak nadat haar familie is vermoord.
De kern draait om het redden van de vergiftigde Krypto binnen 72 uur en het helpen van Ruthye om haar rekening te vereffenen. Deze eenvoudige doelen resulteren in een plot die onderontwikkeld aanvoelt en er niet in slaagt betekenisvolle spanning op te bouwen ondanks frequente actiescènes.
Kara's oorsprong krijgt uitgebreide behandeling via zware CGI, met haar geboorte na de eerste ineenstorting van Krypton en haar scheiding van haar familie. Scenarioschrijfster Ana Nogueria levert wat de recensie beschrijft als een van de zwakste scenario's in recente superheldencinema, met de nadruk op spektakel in plaats van solide structuur.
Jason Momoa verschijnt als de premiejager Lobo en brengt wat chaotische energie. David Corenswet keert kort terug als Superman en benadrukt Kara's worsteling om haar heldenrol te omarmen.
Regisseur Craig Gillespie, bekend van scherpere werken als I, Tonya en Cruella, levert hier generieke actie en poseerwerk. De film leunt op Mad Max-geïnspireerde settings in een poging tot subversie, maar de uitvoering komt over als wanhopig in plaats van vernieuwend.