Supergirl-film worstelt met identiteitscrisis in donkerder DC-universum

Craig Gillespie's versie van Kara Zor-El geeft een rebelse toon maar slaagt er niet in om donkere thema's te combineren met publieksvriendelijke elementen.

De nieuwste toevoeging aan het DC-universum plaatst Supergirl stevig in de schaduw van zijn voorganger. Regisseur Craig Gillespie laat met Milly Alcock in de hoofdrol als Kara Zor-El een film verschijnen na de reboot van Superman in 2025. Vanaf het begin benadrukt het verhaal de uitdaging om de heldin te onderscheiden van haar beroemde neef, met een gedeeld erfgoed, dezelfde krachten en zelfs een korte verschijning van Alcock aan het einde van de vorige film.

Supergirl opent met een rebelse en gedesillusioneerde heldin

Gillespie's aanpak laat het karakter van de heldin het verhaal vanaf de eerste scènes bepalen. Kara begint de film met een kater en doelloos, terwijl ze tussen buitenaardse bars door de melkweg zwerft samen met haar hond Krypto. Pogingen van David Corenswet's Clark Kent om haar terug naar huis te krijgen, benadrukken alleen het contrast tussen de twee familieleden. Waar Superman een meer integere weg van zelfontdekking volgde, verdrinkt Supergirl haar emoties in een langdurige kosmische roes vol opstandigheid en zelfdestructie.

Donkere toon komt naar voren maar blijft inconsistent

Het avontuur onderscheidt zich van de vorige film door een hardere rand en de bereidheid om sombere thema's te verkennen. Hoofdschurk Krem of the Yellow Hills, gespeeld door Matthias Schoenaerts, leidt een bende Brigands die moord en impliciete mensenhandel plegen. Verwijzingen naar een mannengemeenschap die vrouwen slachtoffert, roepen beelden op à la Mad Max, maar krijgen slechts terloopse aandacht zonder diepere uitwerking. Deze keuze verhoogt de inzet via suggestie terwijl directe confrontatie met het onderwerp wordt vermeden.

De film combineert deze donkere implicaties met pulpachtige actiescènes en energieke needle drops. De botsing tussen tonen laat het project onevenwichtig aanvoelen, alsof script en regie nooit volledig op één lijn zitten over hoe ver de volwassen thema's mogen gaan.

Krypton-flashback levert sterkste scène

Een opvallend fragment is wanneer Kara de vernietiging van Krypton vertelt aan metgezellin Ruthye, gespeeld door Eve Ridley. De flashback toont hoe ouders Alura (Emily Beecham) en Zor-El (David Krumholtz) de ondergang van de planeet onder ogen zien en toch kiezen voor een dochter ondanks de naderende catastrofe. Deze scène is het meest emotioneel treffende moment van de film.

Ook hier gaat de film niet dieper in op morele vragen. Zor-Els beslissing om een krachtveld te activeren dat sommigen redt maar anderen veroordeelt, krijgt weinig aandacht. Een enkele verwijzing naar een onzichtbare Jor-El biedt minimale afsluiting en laat de implicaties van verantwoordelijkheid grotendeels onbesproken.

Supergirl zoekt balans maar schiet tekort

Al met al probeert de film een volwassen herinterpretatie van het personage te brengen zonder een breed publiek af te stoten. Het resultaat onderstreept hoe moeilijk het is om edgy verhalen te combineren met toegankelijke entertainment. Supergirl draait nu in de bioscoop.