Sukiyaki van Zeze Takahisa opent 39e Tokio Internationaal Filmfestival

Regisseur onderzoekt de naoorlogse oorsprong en het blijvende erfgoed van de Japanse klassieker uit 1963.

Het 39e Tokio Internationaal Filmfestival ging van start met de nieuwe film Sukiyaki van regisseur Zeze Takahisa, die het pad van het nummer uit 1963 naar wereldwijd succes en zijn blijvende status als standaard in meerdere talen volgt.

Het 689-trio en hun turbulente weg naar roem

Het verhaal volgt tekstschrijver Ei Roksuke, gespeeld door Matsuzaka Tori, componist Nakamura Hachidai, vertolkt door Okada Junichi, en zanger Sakamoto Kyu, tot leven gebracht door Nakano Taiga. De drie kregen de bijnaam het 689-trio vanwege de cijfers in hun namen. Hun professionele banden en persoonlijke worstelingen botsten vaak, wat de dramatische spanning in het hart van de film vormt.

Regisseur benadrukt culturele verschuivingen zes decennia later

Tijdens een toespraak op het Toho-hoofdkantoor merkte Zeze op dat de film een actuele boodschap heeft. Japan kwam net uit de oorlog toen buitenlandse invloeden een creatieve golf veroorzaakten die de populaire cultuur vormgaf. Vandaag, zo observeerde hij, put het land minder uit externe bronnen en voelt het culturele landschap meer gesloten.

Destijds herstelde het land zich van de oorlog en stroomden allerlei invloeden uit het buitenland binnen. Die invloeden creëerden een energie die de populaire cultuur hier voortstuwde. Nu absorbeert Japan minder invloeden van buitenaf. De cultuur was vroeger wijd open – nu is die smaller geworden.

— Zeze Takahisa, regisseur, Interview op het Toho-hoofdkantoor

Nostalgie naar de Showa-periode voedt publieksinteresse

Jongere kijkers en nostalgische babyboomers herontdekken het creatieve hoogtepunt van de Showa-periode. Deze belangstelling weerspiegelt het succes van Godzilla Minus One, dat zich afspeelt in de vroege naoorlogse jaren, en het vervolg Godzilla Minus Zero, dat als festivalhoogtepunt wordt vertoond.

Castkeuzes vangen de geest in plaats van exacte gelijkenis

Zeze koos acteurs op basis van de emotie die ze overbrengen in plaats van strikte fysieke gelijkenis. Nakano Taiga, afkomstig uit een showbizzfamilie, brengt natuurlijke inzichten in de rol van Sakamoto en zingt de vocals zelf met opvallende authenticiteit.

Drama draait om persoonlijke worstelingen en artistieke wortels

Het verhaal richt zich op de samenwerking tussen Nakamura en Ei, die meerdere hits produceerden voordat persoonlijke conflicten en Nakamuras strijd met alcohol tot hun breuk leidden. Zeze benadrukte dat een puur succesverhaal geen diepgang zou hebben, dus balanceert de film triomfen met tegenslagen. Het onderzoekt ook de oorsprong van het nummer, waaronder Nakamuras jazzervaring in New York, Sakamoto’s bewondering voor Elvis en Ei’s teksten geïnspireerd door de protesten van 1960 tegen het Japans-Amerikaanse veiligheidsverdrag.

Natuurlijk begrepen mensen in het buitenland de teksten niet, maar de energie van het nummer kwam wel bij hen over. De teksten weerspiegelen wat er destijds in Japan gebeurde.

— Zeze Takahisa, regisseur, Interview op het Toho-hoofdkantoor

Tags bij dit artikel