De Planet of the Apes-franchise heeft al lang een opmerkelijke veerkracht getoond. Nadat de wereld in vlammen opging in de tweede film, ging de serie verder met tijdreizende chimpansees en een groeiende focus op hun nakomeling Caesar.
Conquest of the Planet of the Apes springt eruit tussen de originele vijf delen door de weergave van een tot slaaf gemaakte apenbevolking die in opstand komt tegen menselijke onderdrukkers. Toch verschilt de versie die in 1972 in de bioscopen kwam sterk van de montage die de filmmakers eerst samenstelden.
In de beoogde afloop wijst Caesar oproepen tot genade van zijn menselijke bondgenoot MacDonald af. Hij beveelt de executie van de tirannieke gouverneur Breck en vuurt zijn volgelingen aan met de verklaring dat het tijdperk van de mensen voorbij is. De sequentie eindigt met een close-up van Caesar die de chaos overziet terwijl apen de stad overnemen.
Roddy McDowell's vertolking van de volwassen Caesar geeft de toespraak onmiskenbare kracht. Kijkers zien jaren van mishandeling van apen en voelen het gewicht van zijn beslissing om zonder compromis terug te vechten.
De uitgebrachte versie voegt nieuwe beelden en dialogen toe. Een vrouwelijke aap genaamd Lisa fluistert "nee" tegen het geweld. Caesar draait bij, kondigt aan dat de overwinning ruimte laat voor mededogen en spaart Breck impliciet. De laatste push-in op Caesars gezicht blijft, maar de toon verschuift van uitdagend naar verzoenend.
De aanpassingen lijken haastig. Nagesynchroniseerde dialogen lopen niet synchroon met McDowell's gezichtsuitdrukkingen en beelden van apen die wapens laten zakken zijn omgekeerd ten opzichte van eerdere shots waarin ze hun armen heffen. Het resultaat voelt aaneengeplakt in plaats van naadloos.
Regisseur J. Lee Thompson legde later uit dat een voorvertoning in Phoenix ertoe leidde dat moeders met hun kinderen het theater uit renden tijdens bloederige rellen. Studio-executives vreesden dat ze het familiepubliek zouden verliezen en eisten aanpassingen. Een aparte voorvertoning in Inglewood oogstte applaus van een grotendeels zwart publiek.
In de eerste voorvertoning in Phoenix namen moeders hun kinderen mee en renden ze door het gangpad naar buiten vanwege de bloederigheid van de rellen. Fox wilde proberen het familiepubliek te behouden en liet ons veel schrappen. Het was een gewelddadige film en politiek zeer verontrustend.
Het verhaal putte rechtstreeks inspiratie uit de Watts-rellen van 1965. Filmhistoricus Eric Greene merkte op dat een grote studio nooit een film zou uitbrengen waarin de leider van die gebeurtenissen als held wordt neergezet, maar een door apen geleide slavenopstand kon het systeem wel passeren.
Caesars toespraak roept het recht van de onderdrukten op om tegen hun onderdrukkers in opstand te komen. MacDonald, neergezet als een zwarte man wiens voorouders tot slaaf waren gemaakt, dringt aan op terughoudendheid. Deze elementen maakten de film politiek geladen in 1972. Zelfs na de aanpassingen werd het de enige film uit de originele serie die een PG-rating kreeg in plaats van G.
Don Murray, die Breck speelde, suggereerde later dat de studio een open einde zocht om een vervolg mogelijk te maken. De ongewijzigde versie laat die mogelijkheid nog steeds open via de belofte van een groter conflict.
Latere delen in de franchise, waaronder de Rise-trilogie, hebben de film uit 1972 overschaduwd. Toch levert het originele einde van Conquest of the Planet of the Apes nog steeds een rauwe en ongemakkelijke visie op revolutie die de bioscoopversie bewust afzwakte.