Studio-interventie bij het maken van films wordt vaak gezien als een modern probleem dat samenhangt met grote franchiseproducties, maar het kwam al voor in het tijdperk van de stille film. Een van de vroegste en invloedrijkste horrorfilms, Het kabinet van dokter Caligari uit 1920, is een duidelijk voorbeeld van producenten die ingrepen om een verhaal aantrekkelijker te maken voor een breder publiek.
Onder regie van Robert Wiene volgt de Duitse productie Franzis die een kermis bezoekt en daar dokter Caligari ontmoet met zijn gehypnotiseerde slaapwandelaar Cesare. Cesare voorspelt de dood van Franzis’ vriend Alan, en die gebeurtenis vindt inderdaad plaats. De verdenking valt al snel op Caligari en zijn controle over Cesare. De blijvende impact van de film komt voort uit de opvallende vormgeving van de artdirectors Hermann Warm, Walter Reimann en Walter Röhrig. Hun hoekige decors en dramatische belichting definieerden het Duits expressionisme en beïnvloedden latere kunstenaars, waaronder het vroege werk van Tim Burton.
Scenarioschrijvers Hans Janowitz en Carl Mayer, allebei pacifisten, schreven het verhaal als een aanval op autoritair gezag. Ze portretteerden Caligari als een manipulator die een gehersenspoelde volgeling tot geweld aanzet, met parallellen met militaire gehoorzaamheid. In het oorspronkelijke verhaal was Franzis de held die deze dreiging trotseerde. Producenten vonden de directe anti-autoritaire toon riskant voor het publiek dat nog herstellende was van de oorlog.
Producent Erich Pommer, naar verluidt op advies van Fritz Lang, voegde een omlijstende sequentie toe waarin Franzis de gebeurtenissen vertelt vanuit een krankzinnigengesticht. De verrassing onthult dat het hele verhaal een waanidee is en Caligari wordt een welwillende arts die hem behandelt. Deze wijziging maakte van de protagonist iemand die de juiste zorg afwijst en veranderde autoriteitsfiguren in betrouwbare beschermers. Janowitz en Mayer verzetten zich fel tegen de aanpassing, die haaks stond op hun bedoelde waarschuwing tegen blinde gehoorzaamheid.
Zelfs met bescheiden budgetten vergeleken met hedendaagse producties behandelden studio’s films als commerciële producten. Ze wogen de ontvangst bij het publiek af tegen de visie van de makers. Het aangepaste einde verzachtte de kritiek, terwijl de visuele aantrekkingskracht behouden bleef, wat hielp om de film als kunstfilm te verkopen. Ondanks het compromis blijft Het kabinet van dokter Caligari een hoeksteen van de horror en de filmgeschiedenis door zijn vernieuwende stijl en blijvende invloed.