- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Hands-on preview toont gevechtsvaardigheid, muziekcompositie en een verhaal over gemengde afkomst in het vooroorlogse Japan

Een man met een versleten blonde pruik en een felroze strik glipt door een smalle achterafsteeg terwijl de politie in de buurt schreeuwt. Jazz weerklinkt tussen de bakstenen muren terwijl een verre misthoorn het vertrek van een schip aankondigt. Deze scène uit Stranger Than Heaven zet de toon voor een game die onderzoekt wat het betekent om een plek in de wereld te vinden.

Daito worstelt met vragen over identiteit en acceptatie

De protagonist, bekend als Daito of Makoto, heeft een gemengde Amerikaanse en Japanse achtergrond. Hij worstelt met het gevoel dat hij nergens volledig bij hoort. Vroege hands-on sessies laten zien hoe deze spanning opbouwt naar een stil, emotioneel gesprek met een metgezel die hem voor het eerst echt welkom heet. Daito herhaalt de zin later voor zichzelf, een keerpunt in zijn gevoel van verbondenheid.

Kokura toont alledaags leven en straatgevechten

Het verhaal begint in Kokura, een levendige maar intieme stad waar onverharde wegen winkels en huizen met elkaar verbinden. Spelers vullen medicijnen aan bij een apotheek, worden nuchter bij een kraan op straatniveau en testen hun vaardigheden in gevechten. Deze momenten verankeren het grotere verhaal in het dagelijks leven.

Regisseur Mikinobu Abe legt wapensprogressie en aanpassingen uit

Gevechten belonen consistent wapengebruik. Regisseur Mikinobu Abe legt uit dat herhaald gebruik van één wapen Daito diepere vaardigheden, movesets en combo’s laat ontwikkelen gedurende het leven van het personage. Het systeem laat spelers zijn groei vormgeven rond hun favoriete vechtstijlen.

Tijd springt naar 1929 in Kure en een zelfverzekerdere Daito

Veertien jaar later in Kure, Hiroshima, oogt Daito stabieler. Hij springt op passerende trams en beweegt zich met vertrouwdheid door winkels en ondergrondse vechtclubs. Dezelfde gevechtslus voelt nu zelfverzekerder aan terwijl spelers stoten pareren, van stance wisselen en vijanden afmaken met worpen en grondaanvallen.

1943 in Osaka brengt neonlichten en optredens

In 1943 in Minami, Osaka, kleuren neonborden de straten. Daito stapt een klein theater binnen en ontdekt de diepgang van zijn band met de showbusiness. Spelers verzamelen muzikale ideeën via radio’s en keren terug naar een piano in hun thuisbasis om te componeren.

Muziek dient als zowel inkomen als verbinding

Componeren houdt in dat spelers stemmingen en achtergronden wisselen om de reactie van het publiek tijdens live optredens te beïnvloeden. Mikinobu Abe benadrukt dat muziek geen gedeelde taal of achtergrond nodig heeft, waardoor Daito motivatie krijgt en een manier vindt om anderen over scheidslijnen heen te bereiken.

Hij ontdekt het plezier dat muziek geen uitleg behoeft en geen barrière vormt door ras of taal. Dat was iets wat echt belangrijk was voor Makoto om vooruit te komen: motivatie in zijn leven hebben, én iets waarmee hij contact kon maken met anderen.