- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De meester van de suspense ging over de schreef met expliciet geweld en naaktheid in zijn voorlaatste film en kreeg lof van critici plus een plek op de lijst van de auteur

Een compilatie uit 2017 van Stephen King's favoriete horrorfilms putte uit zijn eerdere aanbevelingen op sociale media en verwijzingen in zijn boek Danse Macabre uit 1981. De lijst plaatste Alfred Hitchcock's film Frenzy uit 1972 naast klassiekers als Alien, Black Sunday, Carrie en Dawn of the Dead.

Hitchcocks voorlaatste film breekt met zijn gebruikelijke stijl

Frenzy was Hitchcocks op een na laatste regieproject en de enige Amerikaanse release met een R-rating. De film bevat naaktheid en expliciete scènes van moord en seksueel geweld, elementen die scherp afstaken tegen zijn eerdere werk.

Het verhaal draait om de pechvogel Richard Blaney uit Londen, gespeeld door Jon Finch, die wordt beschuldigd van het wurgen van zijn ex-vrouw en andere vrouwen met een stropdas. De echte dader blijkt zijn verontrustende kennis Bob Rusk te zijn, vertolkt door Barry Foster, die verdergaat met misdaden in de stad.

Bekende onschuldig-beschuldigde-troepen vermengd met nieuwe spanning

Net als veel andere Hitchcock-producties volgt Frenzy een protagonist die autoriteiten moet ontwijken terwijl hij zijn onschuld bewijst. Blaney krijgt steun van voormalig collega Babs, gespeeld door Anna Massey, hoewel de aanhoudende moorden ook haar in gevaar brengen.

Een lange sequentie springt eruit als Rusk probeert een voorwerp terug te halen bij een slachtoffer dat hij al heeft gedumpt. Het publiek ziet de moordenaar de risicovolle situatie navigeren en raakt ongemakkelijk betrokken bij zijn handelingen, ook zonder sympathie.

Expliciet geweld bepaalt de verontrustende toon

Wat eerdere Hitchcock-films suggereerden via implicatie, wordt in Frenzy direct en verontrustend. Moordscènes hebben een rauwe brutaliteit die zelfs Psycho overstijgt, inclusief een langdurig beeld van de wijdopen ogen en uitpuilende tong van een slachtoffer dat blijft hangen na het kijken.

De setting in de jaren zeventig zorgt voor een lossere, informelere sfeer dan de gepolijste manieren in eerdere films. De focus verschuift naar de mindset van de moordenaar en de seksuele motieven achter de aanvallen.

Critici en publiek omarmden de late comeback

De hedendaagse recensies waren grotendeels lovend. Roger Ebert gaf de film zijn hoogste waardering en beschreef het als zowel een breuk als een terugkeer naar Hitchcocks sterke punten.

Dit is het soort thriller dat Hitchcock in de jaren veertig maakte, vol macabere details, incongruente humor en de wanhoop van een man die veroordeeld is voor een misdaad die hij niet heeft begaan. De enige details uit de jaren zeventig zijn het geweld en de naaktheid (beide benaderd met een zekere gruwelijke overgave waardoor we ons Psycho zonder douchegordijn voorstellen). Het is bijna alsof Hitchcock, op drieënzeventigjarige leeftijd, bewust probeerde te doen wat hij beter deed dan wie ook.

Vincent Canby van The New York Times nam Frenzy op in de tien beste films van het jaar. De film deed het ook goed aan de kassa, wat Hitchcocks aanhoudende vermogen bevestigde om laat in zijn carrière publiek te trekken.