In het najaar van 2010 vestigde Stephen King de aandacht op een minder bekende serie onder zijn favoriete televisieprogramma’s van dat jaar. Hoewel hij ook veelgeprezen shows als Friday Night Lights, The Walking Dead en Breaking Bad noemde, viel zijn vierde keuze op door de ongebruikelijke mix van spanning en speculatie.
De serie ging die herfst in première op NBC als grootschalig ensemble drama. Centraal stond de gewone man Sean Walker, gespeeld door Jason Ritter, wiens zoektocht naar zijn vermiste vriendin hem meesleept in een wereldwijde samenzwering rond de Amerikaanse president en een geheime faciliteit met wezens van een andere wereld.
Die gevangenen, die decennia eerder op aarde waren neergestort, zagen er menselijk uit maar hadden subtiele genetische verschillen en verouderden veel langzamer. Sommigen bleven gevangen, terwijl anderen ongezien tussen de bevolking leefden. Het verhaal sprong tussen meerdere tijdlijnen en introduceerde voortdurende verrassingen die het centrale mysterie levend hielden over de 22 afleveringen.
De bijrollen werden gespeeld door Blair Underwood als president Elias Martinez, Laura Innes, Željko Ivanek, Scott Patterson en Clifton Collins Jr. De pilot opende in drie verschillende tijdsperiodes, een gedurfde keuze voor een wekelijkse netwerkuitzending die vergelijkingen met Lost opriep.
Uitzendvertragingen en de eisen van het volgen van wisselende verhaallijnen beperkten het bereik bij incidentele kijkers. NBC stopte de serie na één seizoen, waardoor veel verhaallijnen onopgelost bleven. Vergelijkbare ambitieuze netwerkexperimenten uit dezelfde periode, waaronder FlashForward en de remake van V, ondergingen hetzelfde lot.
Latere successen als Manifest en Designated Survivor toonden aan hoe series met doorlopende verhaallijnen nieuwe kijkers kunnen vinden zodra die zelf het tempo bepalen. Een streaminglancering op een dienst als Netflix of Hulu had de gelaagde samenzwering en personage-interacties waarschijnlijk een blijvend publiek bezorgd.
Kings waardering sloot aan bij zijn eigen voorkeur voor gewone mensen die met buitengewone gebeurtenissen worden geconfronteerd. In zijn Entertainment Weekly-column noemde hij de serie een slimme, spannende dramaserie en prees hij de prestaties van Ritter en Innes.
A clever, suspenseful drama that borrowed the urgency of 24 while adding the speculative mystery and emotional depth that made Lost a phenomenon.
Ondanks het abrupte einde blijft The Event een opvallend voorbeeld van netwerktelevisie die narratieve grenzen opzoekt. De combinatie van politieke intrige, traag opbouwende onthullingen en high-stakes personagedrama blijft kijkers belonen die het ingewikkelde pad volgen.