Stephen King was leraar Engels in Maine en worstelde om zijn jonge gezin te onderhouden toen hij begon aan wat zijn doorbraakroman zou worden. In het begin van de jaren zeventig combineerde hij zijn lessen op Hampden Academy met late avonden waarin hij korte verhalen schreef voor tijdschriften die bescheiden bedragen betaalden.
Het idee voor Carrie ontstond uit verschillende bronnen. King putte uit zijn tijd als schoolconciërge, waarbij hij details opmerkte in de meisjeskleedkamer, gecombineerd met herinneringen aan twee sociaal geïsoleerde meisjes uit zijn jeugd en zijn fascinatie voor telekinese. Het verhaal draaide om een gepest meisje dat haar krachten ontketent na een wrede grap op het schoolfeest.
King zag het verhaal aanvankelijk als een snelle verkoop aan een tijdschrift. Hij gooide de eerste pagina's weg, omdat hij ze te lang vond voor een kort verhaal en te kort voor een boek. Zijn vrouw Tabitha King viste het verkreukelde manuscript uit de prullenbak en spoorde hem aan om door te gaan. Hij voltooide de roman in de daaropvolgende drie maanden.
Doubleday-redacteur Bill Thompson kocht het manuscript voor 2500 dollar na een ontmoeting in New York. Het nieuws kwam per telegram, omdat het gezin geen telefoon had. De boodschap van de uitgever luidde: “The future lies ahead.”
Carrie verscheen op 5 april 1974 in hardcover met een eerste oplage van 30.000 exemplaren. De verkoop was aanvankelijk bescheiden, maar het boek kreeg positieve recensies vanwege de frisse stem die bovennatuurlijke elementen combineerde met tienerwreedheid. Een paperback-deal van 400.000 dollar bij New American Library stelde King in staat om te stoppen met lesgeven en fulltime te schrijven.
Hij verkocht de filmrechten voor slechts 500 dollar. Producent Paul Monash verwierf het verhaal en Doubleday nam de helft van het bedrag. Het bescheiden bedrag markeerde toch een vroege stap naar de tientallen verfilmingen die later uit Kings werk zouden volgen.
United Artists gaf groen licht voor de film met een budget van 1,8 miljoen dollar. Brian De Palma regisseerde en bracht zijn kenmerkende visuele stijl naar het project. Lawrence D. Cohen bewerkte de roman en beperkte de vernietiging grotendeels tot de school en Carries huis.
De casting bracht opkomend talent samen. Sissy Spacek won de titelrol na een memorabele screentest. Ze arriveerde onverzorgd, met vaseline in haar haar en een oude jurk, en belichaamde zo het ongemak van het personage. Piper Laurie speelde de fanatieke moeder, terwijl Nancy Allen, John Travolta en Amy Irving belangrijke bijrollen vervulden.
Carrie ging op 3 november 1976 in première en bracht 33,8 miljoen dollar op in de Verenigde Staten. Critici waren gematigd, maar het publiek omarmde de film. De film kreeg Academy Award-nominaties voor Spacek als beste actrice en Laurie als beste vrouwelijke bijrol, een zeldzame prestatie voor een horrorfilm in die tijd.
I thought to myself, ‘Man, this audience is not going to care about this little white girl with her menstrual problems.’
King wijst op de kern van het verhaal: de voldoening van een underdog die terugvecht. De Palma zorgde ervoor dat kijkers sympathie voelden voor Carrie voordat haar krachten destructief werden. Het meest beklijvende beeld blijft Spaceks gezicht op het moment dat ze denkt eindelijk acceptatie te hebben gevonden, net voordat het bloed valt.
Een halve eeuw later blijft het verhaal van Carrie White de horrorvertelling beïnvloeden in boeken, films en series.