- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De vierde competitiefilm van de regisseur op Venetië biedt een personagestudie over werkobsessie die niet boven bekend anti-corporate terrein uitstijgt.

Franse regisseur Stéphane Brizé keert terug naar de competitie van het Filmfestival van Venetië met A Good Little Soldier, zijn vierde optreden op de Lido. Het werkvloerdrama draait om Alba Rohrwacher als Carla Moretti, een hr-manager wier leven volledig in het teken staat van haar veeleisende rol bij een zorgverzekeraar.

Rohrwacher draagt een studie over corporate toewijding

Carla werpt zich zonder voorbehoud op haar werk. Ze zegt afspraken met haar jonge zoon af, maakt lange uren en neemt de agressieve bedrijfscultuur in zich op. Vincent Lindon speelt de botte ceo Arnaud, wiens explosieve afwijzing van een diversiteitsgerichte corporatevideo de toon zet voor een winstgerichte omgeving die winnaars beloont en vermeende underperformers aan de kant zet.

Rohrwachers spel levert de sterkste momenten van de film op. Carla’s groeiende twijfel en stille morele ongemak komen geleidelijk naar voren via kleine gebaren en gespannen interacties, ook al blijft het verhaal strak gericht op haar professionele wereld.

Bekende kritiek op kantoorcultuur en familiedruk

Het scenario, geschreven met Coralie Amédéo en Olivier Gorce, volgt Carla terwijl ze nieuwe promotievideo’s en verplichte teambuilding-oefeningen begeleidt. Parallelle verhaallijnen tonen haar moeizame relatie met haar ex-man en zoon, plus een interne klacht over een pestende teamleider die Carla dwingt om de bedrijfsprioriteiten onder ogen te zien.

Brizé houdt de camera bijna uitsluitend gericht op Carla tijdens het werk of onderweg. Deze smalle focus benadrukt haar isolement, maar laat de film ook repetitief en beperkt aanvoelen, met weinig ruimte om het leven buiten kantoor te verkennen.

Subtiele verschuivingen leveren geen sterke dramatische payoff op

Hoewel de film aannames over de Franse werkcultuur en arbeidsrechten uitdaagt, leunt de satirische toon over het bedrijfsleven op bekende doelwitten. Rohrwacher brengt precisie in Carla’s geleidelijke ontwaken, maar de evolutie van het personage blijft understated. Het verhaal eindigt met beperkte emotionele ontlading, waardoor de anti-corporate boodschap meer voorspelbaar dan onthullend aanvoelt.