De jaren 80 zagen een golf van familiefilms die in productie werden gestuurd om te profiteren van populaire speelgoed en trends. Velen vertrouwden op flagrante product placement of dunne plots die er niet in slaagden jonge kijkers te boeien.
The Wizard uit 1989 scoort hoog onder de vergeetbare titels. De film fungeert grotendeels als een live-action showcase voor Nintendo-producten en bouwt toe naar de lancering van Super Mario Bros. 3. Regisseur Todd Holland leverde een verhaal met weinig cinematografische verdiensten.
Het plot volgt de introverte Jimmy Woods, gespeeld door Luke Edwards, die trauma heeft opgelopen na de verdrinking van zijn tweelingzus. Zijn broer Corey, vertolkt door Fred Savage, helpt hem ontsnappen aan institutionalisering en naar een videospeltoernooi in Californië te gaan. Ze werken samen met Haley Brooks, gespeeld door Jenny Lewis, en vertrouwen op Jimmy's gamevaardigheden. De dialogen voelen vaak niet passend voor de jonge personages.
Felix the Cat: The Movie verscheen in 1988 als poging om het klassieke stripfiguur nieuw leven in te blazen. Regisseur Tibor Hernádi produceerde een slordige poging die ondanks de familiegerichte intentie in onzinnige sferen belandde.
Het verhaal stuurt Felix, ingesproken door David Kolin, op een queeste om prinses Oriana te redden van de Duke of Zill, ingesproken door Chris Phillips. Felix gebruikt zijn magische tas en zingt onderweg. Extra sequenties omvatten een reis naar een andere dimensie en een circusoptreden. Kijkers kregen slecht gesynchroniseerde stemmen, ongelijke animatie en al te zoete musicalnummers te horen.
Cry Wilderness uit 1987 valt op door zijn vreemde benadering van een Sasquatch-verhaal. De film kreeg een PG-rating maar bevatte elementen die velen ongeschikt vonden voor kinderen. Het volgt een jonge jongen genaamd Paul Cooper, gespeeld door Eric Foster, die in de wildernis woont met zijn vader Will Cooper, vertolkt door Maurice Grandmaison.
Paul ontmoet een Bigfoot, redt het van jagers en krijgt een magische hanger terug. De vader zoekt later naar een vermiste tijger. De productie leed onder zwakke dialogen, twijfelachtige beelden en een onovertuigend kostuum voor het wezen. De film kreeg later een cultstatus vanwege de onbedoelde humor.