De in IJsland geboren producer Sigurjón “Joni” Sighvatsson arriveert deze week in Zwitserland voor een carrièreoverzicht op het 79e Locarno Film Festival. Tijdens het evenement worden twee iconische titels uit zijn catalogus vertoond en ontvangt hij op 6 augustus ’s avonds de Raimondo Rezzonico Award op Piazza Grande.
In ruim vier decennia heeft Sighvatsson zich bewogen tussen videoclips, televisie en speelfilms zonder zich vast te leggen op één genre. Zijn cv loopt van vroege David Lynch-projecten tot thrillers van Kathryn Bigelow en de langlopende Fox-serie Beverly Hills, 90210.
Als medeoprichter van Propaganda Films in 1986 hielp Sighvatsson het bedrijf op zijn hoogtepunt ongeveer een derde van alle Amerikaanse videoclips te produceren. Regisseurs die er langskwamen, waren onder meer toekomstige filmmakers als David Fincher, Spike Jonze en Michael Bay. Later breidde het bedrijf zich uit naar verhalende projecten, waardoor Sighvatsson intensief ging samenwerken met regisseurs die zijn vaste partners werden.
Hij herleidt veel van zijn werk tot een vroege voorliefde voor literatuur. Veel van zijn producties begonnen als korte verhalen or non-fictieverslagen, waaronder de Candyman-franchise en de onderzeeërdrama K-19: The Widowmaker. Die voorkeur voor sterk bronmateriaal leidde hem volgens hem vanzelf naar regisseurs die verhalen vertellen als kunst zien in plaats van als formule.
David Lynch en Kathryn Bigelow behoren tot de filmmakers met wie Sighvatsson het nauwst heeft samengewerkt. Wild at Heart, winnaar van de Gouden Palm in 1990, ontstond uit een novelle die hij in handen had. Lynch maakte er een grillig maar uiteindelijk romantisch roadmovie van. Sighvatsson merkt op dat Lynchs bereidheid om onorthodoxe verhalen te omarmen het project een natuurlijke match maakte.
Niemand had het kunnen doen zoals David Lynch.
De afgelopen jaren zijn er meerdere pogingen geweest om titels nieuw leven in te blazen die Sighvatsson hielp lanceren. De Candyman-update uit 2021 kreeg zijn goedkeuring vanwege de vernieuwde focus terwijl de kern intact bleef. Andere pogingen, waaronder een Netflix-versie van Tales of the City, vond hij minder geslaagd omdat ze geen nieuwe creatieve invalshoek hadden.
Een vergelijkbare mening heeft hij over de verschillende 90210-revivals. De originele serie slaagde volgens hem omdat die zonder vastomlijnde regels werkte en een onbekende cast had. Latere versies slaagden er zelden in datzelfde gevoel van ontdekking te vangen.
Een al lang in ontwikkeling zijnde film over de zogeheten Bitcoin Bandits, die honderden cryptomining-servers in IJsland stal, is nog steeds in de maak. Sighvatsson noemt de zaak ongebruikelijk boeiend omdat geen slachtoffers naar voren kwamen om de hardware op te eisen, waardoor het misdrijf in feite slachtofferloos was.
Daarnaast was hij executive producer van een bescheiden documentairefilm over het MKUltra-programma van de CIA. Op de vraag naar David Chase’ aanstaande HBO-serie over hetzelfde onderwerp, toonde Sighvatsson interesse om weer contact op te nemen met de regisseur van zijn eerdere film om ervaringen uit te wisselen.
De onderscheiding in Locarno komt op een moment dat Sighvatsson via Palomar Pictures nieuwe projecten ontwikkelt. Hij hanteert een strenge norm: zelfs als de financiering rond is, gaat hij niet van start zonder een uitmuntende cast. Dat principe geldt volgens hem of het verhaal nu uit literatuur, muziek of echte gebeurtenissen komt.
Als ik geen geweldige acteur krijg, begin ik de film niet, ook al heb ik het geld.