Shinya Tsukamoto verwerkt het waargebeurde verhaal van Vietnamveteraan Allen Nelson in Mr. Nelson, Did You Kill People?

Japanse regisseur verwerkt het aangrijpende relaas van een Amerikaanse marinier over oorlogsmisdaden, ptss en herstel in zijn nieuwste solodrama.

Japanse filmmaker Shinya Tsukamoto heeft zijn aandacht verlegd van cultgenreklassiekers naar een somber waargebeurd verhaal over oorlog en herstel. Zijn nieuwe drama Mr. Nelson, Did You Kill People? put rechtstreeks uit het non-fictieve verslag van voormalig Amerikaans marinier Allen Nelson, die openlijk de gruweldaden beschreef die hij in Vietnam beging en de ernstige ptss die hem daarna achtervolgde.

Tsukamoto vindt inspiratie in Nelsons lezingen

Nelson overwon uiteindelijk zijn trauma en werd een veelgevraagd spreker in Japan. Hij hield meer dan 1.200 lezingen over zijn ervaringen. Tsukamoto woonde een van die lezingen bij en legde later in zijn regisseursverklaring uit dat de ontmoeting zijn kijk op geweld en oorlog veranderde.

De resulterende film volgt het leven van Nelson via een flashbackstructuur. Hij wisselt tussen zijn latere jaren als vader die worstelt met shellshock en zijn tijd als jonge marinier die gewelddadige daden begaat tegen zowel strijders als burgers.

Oorlogsmisdaden en thuissituatie sturen het verhaal

Het verhaal toont hoe Nelson bij de mariniers gaat, de basisopleiding doorloopt en wordt uitgezonden naar een conflict dat hij nauwelijks begrijpt. Zijn eenheid, grotendeels bestaande uit zwarte soldaten, lijdt zware verliezen bij een hinderlaag. De orders veranderen vervolgens in brute vergeldingsacties tegen dorpen, met als gevolg massamoorden op boeren, vrouwen en kinderen. Tsukamoto toont deze sequenties met bewuste intensiteit en grafische details.

Thuis barsten Nelsons psychische wonden uit in woede-uitbarstingen die zijn huwelijk en gezinsleven onder druk zetten. Toneelacteur Rodney Hicks vertolkt de oudere Nelson, terwijl nieuwkomer Mark Merphy hem speelt als jonge marinier. Tatyana Ali is te zien als zijn vrouw.

Therapie als weg naar zelfinzicht

Regelmatige sessies met psychiater dr. Neil Daniels, gespeeld door Geoffrey Rush, dwingen Nelson om niet alleen zijn oorlogshandelingen onder ogen te zien, maar ook eerdere armoede en mishandeling in zijn jeugd. De film suggereert dat intensieve therapie de enige realistische uitweg biedt uit de psychische schade.

Tsukamoto schreef, regisseerde, filmde en monteerde het project zelf. De oprechtheid van de inspanning is duidelijk, maar de film balanceert ongemakkelijk tussen viscerale oorlogsscènes en meer theatrale thuisscènes. Sommige momenten komen krachtig over, andere voelen geforceerd.

Een verhaal van wreedheid en geleidelijk herstel

De titelvraag komt naar voren in een scène waarin de emotioneel ontwrichte veteraan vragen beantwoordt van basisschoolleerlingen. Uiteindelijk beweegt het verhaal naar groter zelfinzicht, ook al ondermijnt de directe aanpak van de film soms de blijvende impact van Nelsons echte levensverhaal.

Tags bij dit artikel