Scary Movie struikelt met ongelijke grappen in overbelaste reboot

Het nieuwste deel in de langlopende Scary Movie-reeks komt met enkele scherpe komische momenten te midden van een spervuur aan grappen die vaak hun doel missen. Met een hectisch tempo geregisseerd, haalt de film de kenmerkende stijl van de Wayans-broers voor horrorparodieën weer op, maar slaagt er niet in om na meer dan twee decennia nieuw terrein te vinden.

Uitblinkende momenten tonen sterk parodiepotentieel

Bepaalde scènes slagen erin om slimme steken uit te delen aan bekende tropes. Ray Wilkins levert een over-the-top ontkenning van zijn seksualiteit in een kerksetting die uitmondt in absurde details. Een uitnodigingssequentie voor een feest knikt slim naar recente horrorfilms zoals Sinners via een banjo-versie van een klassiek sitcom-thema. Een ander fragment toont een politiek correcte scholier die midden in een aanval voornaamwoorden corrigeert, wat leidt tot een onverwachte escalatie van een omstander.

Veel grappen slagen er niet in om van concept naar scherm te komen

Andere pogingen tot humor voelen onderontwikkeld. Een parodie met Shorty die afdaalt in een bekend horrorrijk leidt naar een anime-achtige fantasie over marihuana die niet landt. Een nep-trailer met Kenan Thompson als Michael Jackson slaat om naar Jermaine in een premisse die nooit volledig uitbetaalt. De terugkeer van Doofy Gilmore, een onaantrekkelijk en slordig personage, brengt vooral opluchting wanneer zijn schermtijd eindigt.

Zware meta-referenties drukken de satire neer

De film positioneert zichzelf als een zelfbewuste reboot, maar stapelt legacy-personages en ingewikkelde plotlijnen op een manier die de meest opgeblazen Scream-vervolgen weerspiegelt. Met zeven Scream-delen en dit als de zesde Scary Movie creëren de constante verwijzingen naar de franchisegeschiedenis vermoeidheid in plaats van frisse inzichten. Het script, toegeschreven aan meerdere Wayans-familieleden waaronder Marlon, Shawn, Keenen Ivory, Craig en Rick Alvarez, maakt grapjes over het eigen overvolle rooster terwijl het toch vastzit aan Ghostface-antiek.

Ranzige elementen en beperkte horror-doelen domineren

Naast Scream-terugblikken leunt de film op grove seksuele humor met expliciete rekwisieten en scenario’s rond personages als Ruby Snowber. Korte verwijzingen naar nieuwere horrorfilms zoals The Substance komen voor maar voelen opzijgeschoven. Terugkerende sterren Anna Faris en Regina Hall brengen vertrouwde energie als Cindy Campbell en Brenda Meeks, terwijl Kim Wayans verschijnt in een memorabele bijrol als een strijdvaardige verpleegster. De finale bevat een overvolle climax met talrijke Ghostface-cameo’s die een oude punchline recyclen.

Al met al toont het project hoe een komedieserie commercieel kan gedijen terwijl het openlijk grappen maakt over zijn hergebruikte formule. Publiek kan verspreide lachjes vinden, maar het meedogenloze tempo vervangt vaak bewering door echte komische ontdekking.