De met een Oscar genomineerde Jemenitisch-Schotse regisseur Sara Ishaq gaat dit weekend in de Critics’ Week in Cannes haar eerste fictielangspeelfilm The Station in première. De film draait om een tankstation alleen voor vrouwen in Jemen dat fungeert als een zeldzame schuilplaats te midden van de voortdurende oorlog in het land.

Ishaq stapt over van documentaires naar fictie om het verhaal van Jemen te herdefiniëren

Ishaq, die eerder een Oscarnominatie kreeg voor haar korte documentaire Karama Has No Walls, raakte uitgeput van de aanhoudende nieuwsverslaggeving in de beginjaren van het conflict. Ze bracht tijd door in Sanaa om ziekenhuizen, gebombardeerde buurten en het dagelijks leven te filmen, maar besloot de ruwe beelden niet uit te brengen. In plaats daarvan koos ze voor een scripted verhaal dat beter de humor, veerkracht en alledaagse momenten kon vastleggen die vaak over het hoofd worden gezien in nieuwsberichten.

Het eenvoudige uitgangspunt volgt Layal, die het tankstation voor vrouwen runt, terwijl ze zich herenigt met haar vervreemde zus om hun jongere broer te beschermen tegen gedwongen rekrutering. Een bord bij de ingang maakt de regels duidelijk: geen mannen, geen wapens, geen politiek.

Castingproces onthult verborgen talent in de Jemenitische diaspora

Het vinden van acteurs bleek een van de grootste uitdagingen. Jemen heeft vrijwel geen formele filmindustrie en de meeste castleden zijn niet-acteurs uit lokale televisie en theater. Ishaq benaderde hen via WhatsApp-groepen en social media en hield uiteindelijk online audities met ongeveer 120 mensen voordat ze workshops organiseerde in Egypte.

Ze hield de volledige scripts en roltoewijzingen bewust achter tot kort voor de opnames. Deze aanpak zorgde voor spontane prestaties en voorkwam de gepolijste soapstijl die ze vreesde bij traditionele repetities.

Alledaagse anekdotes voeden universele thema’s van patriarchaat en verdeeldheid

Ishaq putte inspiratie uit echte gesprekken die ze opving onder Jemenitische vrouwen die bijeenkwamen om khat te kauwen of shisha te roken terwijl bommen in de buurt vielen. Hun verhalen over bevallingen tijdens luchtaanvallen of grapjes over gewichtsverlies door stress vormden de emotionele kern van de film. De regisseur benadrukt dat het verhaal geen strikte documentaire is, maar een parallelle wereld die bepaalde regels overdrijft om bredere patronen te benadrukken.

Buiten Jemen gaat de film in op hoe het patriarchaat vrouwen overal treft en hoe politieke polarisatie kunstmatige scheidslijnen creëert. Ishaq hoopt dat kijkers deze dynamieken herkennen in hun eigen samenlevingen.

Ishaq omarmt fictie en bereidt volgend project voor

De ervaring met acteurs werken en een scenario vormgeven heeft Ishaq enthousiast gemaakt om door te gaan met fictie. Ze ontwikkelt al een nieuw idee en schrijft treatments, waarbij ze het proces beschrijft als zowel helend als creatief bevredigend voor iedereen die erbij betrokken is.