Sacha Baron Cohen haalt Ali G terug in nieuwe film die niet overtuigt

De komiek wekt zijn iconische personage tot leven voor een satirische blik op de moderne cultuur, maar het resultaat voelt gedateerd en ongelijk

Sacha Baron Cohen heeft zijn personage uit de vroege jaren 2000 Ali G nieuw leven ingeblazen in de film Ali G: Who Iz I?, een project dat hij zelf regisseerde en dat de geest van eerdere successen als Borat wil heroveren. De film plaatst de trainingspak-dragende, patois-sprekende figuur in hedendaagse settings, maar het voelt vaak als een relikwie dat probeert te reageren op een wereld die alweer verder is.

Het personage keert terug naar vertrouwd terrein

In het verhaal arriveert Ali G in Los Angeles met zijn zwangere partner Julie, gespeeld door Morgana Robinson, in de hoop zijn oude hbo-talkshow te herstarten. Als dat plan mislukt, belandt hij bij een rechts netwerk dat hem een platform biedt onder de naam The Free Speech Show. De plot combineert persoonlijke verhaallijnen met pogingen tot guerrilla-achtige komische sketches.

Baron Cohen verschijnt ook als twee andere figuren: de links georiënteerde academicus dr. Nira Cain-N’Degeocello en de Israëlische ex-Mossad-agent kolonel Erran Morad. Deze rollen stellen de film in staat om extremen aan beide kanten van het culturele spectrum te bekritiseren, al wisselt de effectiviteit.

Guerrilla-scènes maken plaats voor personagefocus

Anders dan de meer documentaire-achtige Borat-films besteedt dit project meer tijd aan de persoonlijke ontwikkeling van Ali G dan aan ongescripte ontmoetingen met nietsvermoedende mensen. Sommige vastgoed- en winkelsituaties behandelen deelnemers met respect in plaats van als doelwit. Een scène met militieleden vormt het belangrijkste komische hoogtepunt, maar die komt laat en voelt geforceerd.

De film bevat momenten waarop groepen sterk reageren op de verouderde opvattingen van Ali G, vergaderingen verlaten of hem rechtstreeks confronteren. Deze segmenten tonen hoe de stijl van het personage botst met de huidige gevoeligheden rond ras, cultuur en taal.

Intentie om beide kanten te bekritiseren mislukt

Baron Cohen heeft in interviews en een essay in Time uitgelegd dat hij Ali G juist terugbracht omdat het personage nu problematisch en uit de tijd lijkt. De film probeert zowel de onwetende witte poseur als zijn woke tegenhanger even hard te bespotten. Toch neigt de balans vaak naar zelfbewuste deconstructie in plaats van scherpe satire.

Een subplot rond een dna-test en een fantasie over verwantschap met A$AP Rocky levert wisselende resultaten op en zorgt voor zowel bewuste cringe als onbedoeld ongemak. De algehele toon wisselt tussen nostalgische verwijzingen en pogingen om cancelcultuur aan te kaarten, waardoor de film aanvoelt als een uitgebreide sketch die tot speelfilmlengte is opgerekt.

Een nostalgische oefening zonder frisse scherpte

Fans van de originele Ali G-sketchen zullen de terugkeer van de stem en de maniertjes misschien waarderen, maar de film laat grotendeels het interviewformaat varen dat het personage effectief maakte. In plaats daarvan bouwt hij een kunstmatig actie-komedieframe om de figuur heen, compleet met een ontvoering en een geboortescène die naar grappen zoeken.

Het resultaat plaatst Ali G: Who Iz I? dichter bij een traditioneel komisch voertuig dan bij de culturele bliksemafleider die zijn voorgangers vertegenwoordigden. Hoewel de film gebaren maakt naar hedendaagse debatten, slaagt hij er niet in hetzelfde niveau van gerichte commentaar te genereren dat het eerdere werk van Baron Cohen kenmerkte.

Tags bij dit artikel