Een luxe trein raast af op een ramp tijdens een storm die maar eens in de honderd jaar voorkomt, terwijl de bemanning wanhopig naar een oplossing zoekt. Dat vormt de kern van “Stop! That! Train!”, een film uit het universum van “RuPaul’s Drag Race” die zich presenteert als een feitelijke weergave van echte gebeurtenissen. Onder regie van Adam Shankman combineert de film actiefilmkomedie met scherpe humor uit de dragcultuur en popreferenties.
Ginger Minj en Jujubee spelen Tess en DeeDee, oude collega’s bij de noodlijdende spoorlijn Stank Rail. Als er vacatures vrijkomen op de chique Glamazonian Express, improviseren ze snel uniformen en glippen ze aan boord. Ze voegen zich bij een team onder leiding van de strenge Amber, gespeeld door Brooke Lynn Hytes, samen met Ali en Ayshleiygh.
Vroege flirtpartijen en beroemde passagiers zetten een luchtige toon, tot mechanische problemen en een naderende “stormaganza” de bemanning tot actie dwingen. Verkeersleider Donna Dusk, vertolkt door Rachel Bloom, slaat alarm dat het Witte Huis bereikt, waar president Judy Gagwell, gespeeld door RuPaul Charles, worstelt met oud trauma uit een eerder treinincident.
Minj brengt enthousiaste energie, terwijl Jujubee een wijdopen onschuld uitstraalt. Hun vriendschap wordt op de proef gesteld als de vrouwen persoonlijke twijfels onder ogen zien en strijden om respect van medeconducteur Cal, gespeeld door Brian Jordan Alvarez. Bijrollen van Chris Parnell, Guy Branum, Jesse Tyler Ferguson en Natasha Leggero voegen diepgang toe, waarbij veel acteurs hun teksten via de telefoon of in korte cameo's leveren.
Sarah Michelle Gellar verschijnt in een terugkerende grap die spot met het herkennen van beroemdheden. Het script van Christina Friel en Connor Wright leunt op bekende rampenfilmclichés, maar houdt het tempo hoog genoeg om die niet te laten hangen.
Dialogen veranderen standaard thrillerzinnen in dubbele betekenissen die werken door hun overduidelijkheid. Referenties naar “RuPaul’s Drag Race” en oud-deelnemers belonen trouwe kijkers, maar de film sluit buitenstaanders niet buiten dankzij brede fysieke humor en duidelijke emotionele inzet. Shankman houdt stevig de regie, waardoor RuPauls grotere-dan-leven aanwezigheid de toon verankert tussen bravoure en overdreven drama.
De productie roept klassieke ensemble-rampenfilms op, maar voegt modern queer taalgebruik en popcultuurprikken toe. Campagneslogans en grappen over goedkeuringscijfers houden de satire actueel. Kijkers krijgen een energieke rit die zowel de kernfans bedient als genoeg universele aantrekkingskracht heeft om nieuwkomers mee te nemen.