- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - PS3 nieuws
    - Xbox One nieuws
    - Xbox 360 nieuws
- Hardware nieuws

Tom Cruise en Tim Curry speelden in het visueel verbluffende epos dat critici haatten, maar waarvan de praktische effecten en helse werelden nog steeds doorklinken in films en games

In 1985 probeerde Ridley Scott het zwaard-en-tovenarijgenre nieuw leven in te blazen met een weelderige productie waarin de opkomende ster Tom Cruise werd gekoppeld aan toneelveteraan Tim Curry. Het resultaat was Legend, een dark fantasy-verhaal dat flopte aan de kassa en er niet in slaagde zijn forse budget terug te verdienen.

Critici velden een vernietigend oordeel over Legend

Gene Siskel en Roger Ebert gaven de film twee duimen omlaag. Ebert prees de technische prestaties, maar had gewild dat de film een lichtere, avontuurlijkere toon had gehad, zoals bij klassieke Errol Flynn-films. Siskel ging verder en noemde het een van de zwakste releases van het jaar, terwijl hij de beelden generiek vond. Hij stelde dat het genre uitgeput was en vroeg zich af waarom de beelden zo vertrouwd en inspiratieloos leken.

Tom Cruise uitte later zijn eigen frustraties in een interview met Rolling Stone uit 1986. Hij beschreef de ervaring als uitputtend, met een grote brand op de set en beperkte creatieve betrokkenheid. Cruise zag zijn heldenrol als slechts een element in Scotts uitgebreide compositie en beloofde daarna soortgelijke projecten te vermijden.

This genre has been beaten to death ... doesn't it all look the same, doesn't it all blend together? It bores me to tears ... this is dead meat.

Praktische effecten en make-up leverden onvergetelijk spektakel

De tijd is het vakmanschap van de film goed gezind. Uitgebreide decors gecombineerd met Rob Bottins groteske praktische make-up creëerden een wereld van sprookjesachtige schoonheid en nachtmerrieachtige kwelling. Bottin leidde meerdere werkplaatsen om het scherm te bevolken met goblin-achtige wezens en de centrale schurk. Hij beschreef de opdracht later als het creëren van een Vegas-show uit de hel.

Tim Curry's vertolking van de demonische Darkness vergde meer dan vijf uur per dag in de make-upstoel. Het personage had enorme hoorns van drie voet die het evenwicht van de acteur op de proef stelden, maar Curry leverde een fysiek dynamische prestatie die nog steeds indruk maakt.

Legend legde visuele sjablonen vast die nog steeds in fantasy worden gebruikt

De weelderige bossen, mistige open plekken en helse kerkers van de film werden prototypen voor latere werken. De eenhoornsequenties en betoverde settings beïnvloedden de pastorale charme van Hobbiton in de Lord of the Rings-films en het beginnende dorp in The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Zelfs de PG-rated weergave van Darkness' hol bevat verontrustende beelden van marteling en demonische activiteit die donkere tonen in prestige-fantasy voorspelden.

Hedendaagse series zoals Game of Thrones echoden de gruwelijke kerkerscènes van Legend, terwijl de helse rijken in Elden Ring een vergelijkbare atmosferische zwaarte dragen. De etherische synth-score van Tangerine Dream versterkt verder de dromerige kwaliteit die in het geheugen van kijkers blijft hangen.

Scott keerde na de veeleisende opnames nooit meer terug naar pure fantasy en Cruise distantieerde zich van het project. Toch blijft Legend een audiovisueel ijkpunt. De matte paintings, praktische wezens en gedurfde kleurenpaletten blijven het publiek imponeren dat de film in 2026 met frisse ogen bekijkt.