Resonance: A Plague Tale Legacy ruilt rattenhorden in voor Sophia's eilandavontuur

Asobo's spin-off kiest voor exploratie in Uncharted-stijl en Arkham-gevechten, maar laat fans van de serie de kenmerkende dreiging van de pest missen

Resonance: A Plague Tale Legacy betekent een duidelijke breuk met de franchise. De zwermen ratten die eerdere delen kenmerkten tegen een gestileerde achtergrond van de builenpest zijn verdwenen. In plaats daarvan staat Sophia centraal, de piratensmokkelaarster uit A Plague Tale: Requiem, die nu haar eigen third-person avontuur leidt vol oude ruïnes, lichtpuzzels en snelle zwaardgevechten.

Sophia's achtergrond zet de toon voor een persoonlijke reis

Het verhaal begint met Sophia die terugdenkt aan haar jeugd in een klooster, waar nonnen haar dwongen visioenen te tekenen die voortkwamen uit haar bovennatuurlijke gaven. Haar redding door vaderfiguur Alec en diens handlanger Faro leidt tot een leven onder smokkelaars. Alec's dood tijdens een van de vele tochten naar een mythisch eiland laat Faro aan het roer, en de spanningen lopen op wanneer Faro Sophia verbiedt mee te gaan op expedities terwijl hij zelf gefixeerd raakt op de locatie.

Een mislukte klus leidt tot beschuldigingen dat Sophia het team heeft verraden. Uitgestoten, slaat ze de handen ineen met haar goede vriendin Leni om het eiland alleen te bereiken. De verhaallijn hint op een romantische band tussen de twee vrouwen, al blijft die onderbelicht.

Gameplay verschuift naar exploratie en melee-actie

Spelers brengen het grootste deel van de ongeveer vijftien uur durende campagne door op het eiland, na een vroege sequentie die een klooster, een smokkelaarskamp, een strand met bandieten en delen van Venetië aandoet. De omgeving biedt gevarieerd terrein dat naarmate het verhaal vordert steeds donkerder en beperkter wordt. Puzzels draaien om het omleiden van lichtbundels, het ontwijken van valkuilen met stekels en het gebruik van een orb-apparaat dat via verhaalf flashbacks wordt ontdekt.

Die flashbacks laten Sophia het perspectief innemen van Theseus, de legendarische minotaurus-slayer, en leveren tools en context op die vooruitgang in het heden ondersteunen. De structuur creëert een heen-en-weer ritme dat het centrale mysterie boeiend houdt ondanks de focus op één locatie.

Gevechten leveren snelle, spannende confrontaties op

Soldaten die op zoek zijn naar schatten op het eiland vormen terugkerende vijanden, en Sophia schakelt hen uit met houwen, trappen en pareringen. Het systeem is duidelijk geïnspireerd op de Batman Arkham-games, met automatische targeting op de dichtstbijzijnde vijand en een magnetische overgang naar het volgende doelwit na elke nederlaag. Een korte health bar beperkt spelers tot drie treffers, wat precieze timing en snelle beslissingen vereist.

Resonance Points die via gevechten, exploratie en andere acties worden verdiend, ontgrendelen nieuwe vaardigheden en wapens. Elk zwaard heeft een eigen voordeel in plaats van numerieke stats, waardoor eenvoudige wissels halverwege de campagne mogelijk zijn bij groepen versus solo-bazen. De progressie voelt lonend en toegankelijk voor spelers die overstappen vanuit de stealth-wortels van de serie.

Visueel indrukwekkend, maar herhaling sluipt erin

Het spel vormt een duidelijke technische stap vooruit ten opzichte van A Plague Tale: Requiem, met indrukwekkende omgevingen die aanmoedigen tot gebruik van de fotomodus tijdens dakrennen en klifuitzichten. Langere stukken in rotsachtige tunnels en vergelijkbare gangen benadrukken echter de beperkingen van het vasthouden aan één eiland voor het hele hoofdverhaal.

Karakterontwikkeling schiet tekort

Sophia verliest wat van haar eerdere schurkachtige charme onder het gewicht van het centrale conflict. Bijfiguren zoals Alec, Faro en Leni krijgen beperkt schermtijd, wat de emotionele betrokkenheid bij belangrijke plotpunten zoals de identiteit van een eventuele verrader binnen de bemanning ondermijnt. Het resultaat voelt dunner dan de zorgvuldige relatieopbouw in vergelijkbare narratieve titels.

Resonance: A Plague Tale Legacy biedt solide action-adventure gameplay en een sterke presentatie. Het introduceert met succes zwaardgevechten en puzzels in de formule van de serie, maar het ontbreken van de kenmerkende rat-mechanieken van de franchise laat een duidelijke leegte achter die de nieuwe elementen slechts gedeeltelijk opvullen.

Tags bij dit artikel