Remakes verbeteren zelden hun bronmateriaal, maar de Coen Brothers slaagden daar precies in met hun versie van True Grit uit 2010. De film transformeerde een bekend westernverhaal in iets scherpers en emotioneel gelaagder dan het origineel uit 1969 met John Wayne.
Gebaseerd op de roman van Charles Portis volgt het verhaal de jonge Mattie Ross, die de harddrinkende marshal Rooster Cogburn inhuurt om de moordenaar van haar vader op te sporen. Joel en Ethan Coen hielden de kernplot intact, maar verschoven het emotionele zwaartepunt. Hun regie benadrukt het stille verdriet en de morele complexiteit van het leven aan de frontier in plaats van een rechttoe-rechtaan avontuur.
Jeff Bridges geeft diepgang aan Rooster Cogburn en portretteert het personage als zowel komisch als tragisch. Hij deelt een sterke chemie met Matt Damon als de Texas Ranger LaBoeuf en met nieuwkomer Hailee Steinfeld als Mattie. De cinematografie van Roger Deakins geeft het landschap een sobere, prachtige kwaliteit die de donkere thema's van het verhaal onderstreept.
De eerdere film bezorgde John Wayne zijn enige Academy Award voor Beste Acteur. Toch voelt de productie vandaag gedateerd en ongelijkmatig aan. De bijrollen, waaronder die van Glen Campbell, komen stijf over en het tempo haalt nooit de strakke energie van klassiekers als Stagecoach of The Searchers.
De versie uit 1969 behandelt het verhaal meer als een vehikel voor Wayne dan als een volledig uitgewerkt drama. De lichtere toon en conventionele structuur laten weinig ruimte voor het emotionele gewicht dat latere kijkers van serieuze westerns verwachten.
De Coen Brothers maakten een bewuste keuze door het verhaal te centreren rond Mattie Ross in plaats van Rooster Cogburn. Ze casten de toen onbekende Hailee Steinfeld in de rol en haar vertolking van de vastberaden, rouwende tiener werd het emotionele hart van de film.
Steinfeld kreeg op veertienjarige leeftijd een Oscar-nominatie voor de prestatie. Haar portrettering vangt de stille vastberadenheid en kwetsbaarheid van een meisje dat gedwongen wordt om verlies en gerechtigheid op eigen voorwaarden onder ogen te zien, waardoor het verhaal een resonantie krijgt die het origineel nooit bereikte.
De remake put uit de gevestigde stijl van de Coens, te zien in films als Fargo en No Country for Old Men, om donkere humor te mengen met oprecht pathos. Deze aanpak past bij de western-setting en benadrukt de fragiliteit van het leven aan de frontier.
Bijna zestien jaar na release blijft True Grit uit 2010 de sterkste western sinds de eeuwwisseling. Kijkers die het origineel slechts acceptabel vonden, ontdekken vaak veel meer om te bewonderen in deze rijkere en gerichtere adaptatie.