Recensie Charlie Harper: Nick Robinson en Emilia Jones in tedere non-lineaire romance

Regisseurs Mac Eldridge en Tom Dean leveren een oprechte maar ingetogen blik op een vijfjarige relatie die nooit echt klikt.

De film Charlie Harper draait om twee mensen die een naam delen maar verder weinig gemeen hebben. Nick Robinson speelt Charlie en Emilia Jones speelt Harper in dit debuut van regisseursduo Mac Eldridge en Tom Dean. Hun verhaal ontvouwt zich over vijf jaar in een non-lineaire structuur die de aantrekkingskracht en spanning van een aan-uitrelatie tussen twee imperfecte mensen benadrukt.

Vertraagde release past bij thema van timing

De film ging vorig jaar in première op het Toronto Film Festival en werd snel opgepikt voor distributie in Noord-Amerika door Row K Entertainment. Pas meer dan een jaar later bereikt de film de bioscopen. Die lange wachttijd weerspiegelt het centrale thema van levens die langzaam op hun plek vallen, maar de film bouwt zelden urgentie of diepe emotionele betrokkenheid op. Het publiek zal de film eerder op video-on-demand-platforms ontdekken.

Non-lineaire structuur onthult lagen van de relatie

Het verhaal opent halverwege de tijdlijn van het stel. Charlie ontmoet Harper in een schemerige bar, waarna zij hem eraan herinnert dat ze elkaar jaren eerder op de middelbare school al tegenkwamen. De film keert later terug naar datzelfde moment met meer context en laat zien hoeveel er tussen hen is veranderd. Hun gedeelde geschiedenis omvat een studentenfeest op de avond van Barack Obama’s eerste presidentsverkiezing, waar jeugdige gesprekken en uitgewisselde liedjes de toon zetten voor hun band.

Een terugkerend nummer is Brenda Lee’s “Break It to Me Gently”, een keuze die de bittere ondertoon van hun relatie benadrukt. Charlie komt over als een slimme maar doelloze jongeman die van de ene slechtbetaalde baan naar de andere zwerft. Harper daarentegen heeft duidelijke doelen die haar van hun kleine stad naar New Orleans voeren voor een culinaire opleiding.

Grote dromen botsen met persoonlijke problemen

Een tijdje delen ze een zorgeloos leven in Louisiana, maar de scheuren verschijnen al vroeg. Haar carrière trekt haar steeds verder weg van zijn doelloze routine en zijn drankproblemen zorgen voor extra spanning. Het script suggereert dat Charlie onbenut talent bezit, maar daar is weinig bewijs voor. Door de herhaalde sprongen in de tijd wordt duidelijk dat de twee niet goed bij elkaar passen, noch in hun sterke noch in hun zwakke kanten.

Goede vakmanschap ondersteunt bescheiden verhaal

Eldridge en Dean regisseren met zichtbare zorg en af en toe inventieve vondsten die zwakkere momenten in het script compenseren. Cameraman Sharone Meir gebruikt wisselende kleurenpaletten en texturen om de verschillende fasen van de relatie te markeren, van een warme vroege gloed naar koelere, scherpere tonen als de realiteit indaalt. Editor Sam Levy monteert de scènes in een associatieve stijl waarbij het geheugen de volgorde bepaalt.

Ondanks deze technische kwaliteiten voelt de vormelijke aanpak soms zwaar voor zo’n licht verhaal. Kijkers zullen de film eerder afsluiten met een lichte, weemoedige herkenning dan met een gebroken hart, beseffend dat het stel waarschijnlijk nooit voor elkaar bestemd was.

Tags bij dit artikel