Rayco García belooft dat de dochter van Jesús de Miguel niets zal ontbreken

De grootste aandeelhouder van CD Tenerife roept de selectie bijeen in het mortuarium en doet een belofte aan María en het meisje in een ontroerend moment.

In een moment vol stilte en verdriet verzamelde Rayco García de hele selectie van CD Tenerife bij de uitgang van het mortuarium waar Jesús de Miguel lag. De bijeenkomst ontstond spontaan omdat sommige dingen geen uitstel dulden. Er moest worden gecoördineerd voor de komende uren, een waardig afscheid voorbereid en vooral bepaald hoe María en haar kleine te steunen in de dagen die komen.

Een belofte die de stilte verbrak

De spelers omringden hun grootste aandeelhouder terwijl hij de details uitlegde. Aan het einde van zijn woorden kwam de zin die bleef hangen: "Os pido que estéis cerca de María… y yo os prometo que a su niña no le va a faltar nunca de nada". Rayco García kon zich niet langer inhouden. Hij barstte in tranen uit en vertrok zonder verder te kunnen gaan. Wie het tafereel meemaakte, voelde dat er ook iets in hen brak.

Os pido que estéis cerca de María… y yo os prometo que a su niña no le va a faltar nunca de nada

— Rayco García, máximo accionista del CD Tenerife, Reunión improvisada con la plantilla en el tanatorio

De club als beschermend schild

Vanaf het eerste moment heeft Rayco García een beschermende rol op zich genomen. Hij stond iedereen nabij, met warmte en respect. Hij begreep dat er, los van welke functie ook, een familie was die zich gesteund moest voelen. CD Tenerife heeft gereageerd als een echte gemeenschap: stille omhelzingen, gedeeld ongeloof en een constante steun die degenen die het clubleven volgen heeft ontroerd.

De pijn die overblijft als de camera’s uitgaan

De blauw-witte aanhang heeft het verlies als eigen ervaren. Men heeft om Jesús de Miguel gerouwd, de naasten omringd en eraan herinnerd dat, wanneer een familie zulk leed treft, alleen nabijheid telt. De kleuren en verschillen verdwijnen bij dit soort lijden. De club was familie voor de overledene. Nu moet die nog meer betekenen voor María en haar dochter.

Wat komt zal moeilijker zijn. Er volgen dagen zonder eerbetoon of schijnwerpers, wanneer het leven voor de meesten doorgaat maar niet voor wie moeten leren leven met een afwezigheid. Toch blijft de herinnering aan deze dagen van menselijkheid, aan een club die wist te zorgen voor de eigen mensen en aan een stad die liet zien hoe ver genegenheid kan reiken. Voor Jesús de Miguel. Voor María. Voor haar meisje.