Ray Panthaki maakt zijn debuut als regisseur van een speelfilm met In Starland, een drama dat op donderdag 19 november in première gaat op de 30e editie van het Tallinn Black Nights Film Festival in Estland. Het project is een persoonlijke mijlpaal voor de acteur, bekend van Boiling Point, Colette en Gangs of London, die het verhaal schreef, regisseerde en produceerde met volledige creatieve controle.
Clarence Maclin, die recent lovende kritieken kreeg voor zijn rol in Sing Sing, vertolkt de centrale rol van Ernie, een vijftigjarige man die een rustig, onopvallend leven leidt tot hij in contact komt met een groep jonge online contentmakers. Het verhaal volgt Ernie in een wereld van hedonistisch genot en voyeurisme waarin optreden en werkelijkheid in elkaar overgaan. Terwijl hij op zoek gaat naar een identiteit die verbonden is met een mysterieus verleden, lopen de spanningen op met zijn oude gemeenschap en nieuwe vrienden, en rijzen er vragen over de prijs van plotselinge aandacht.
De cast bestaat verder uit Bella Maclean uit Rivals en Miss Benny uit Club Kid. Panthaki schreef het scenario samen met Jason Kavan. Producenten zijn Daniel Khalili, Daisy Allsop en Victor Paul Wajnberg. Jaime Ackroyd was de cameraman en Iain Kitching verzorgde de montage. Killer Films, opgericht door Christine Vachon, werkte mee als producent samen met Le Bateau Lavoir en Archface Films.
Panthaki beschrijft de ervaring als het resultaat van jarenlange vastberadenheid. “Ik heb al jaren niet meer goed geslapen,” zegt hij. “Maar ik heb een film gemaakt die ik wilde maken, met honderd procent creatieve controle. Ik wilde mezelf niet verkopen om precies dat te doen waar de film over gaat: dat cijfers je leven bepalen.” Hij verkende het regisseren eerder met de korte film Life Sentence, die zeer persoonlijk werd nadat hij iemand verloor die hem na stond. Die opname van vijf dagen overtuigde hem ervan dat regisseren hem meer lag dan acteren.
Hij ziet In Starland als zijn echte visitekaartje. “Ik besefte dat de eerste speelfilm, daarom heeft het ook zo lang geduurd, iets heel persoonlijks moest zijn, iets wat ik over de wereld wilde zeggen,” legt Panthaki uit. Het project gaf hem ook de kans om frustraties uit zijn acteercarrière te verwerken over een industrie die niet altijd een meritocratie is. Hij castte acteurs puur op talent in de ruimte, niet op naam of aantal volgers.
Ray ziet de wereld op zijn eigen manier, en dat voel je in deze film. Hij weet wat hij wil, maar staat ook open voor wat jij brengt. Hij geeft je ruimte om jezelf te zijn, om dingen uit te proberen en iets te vinden waarvan je misschien niet eens wist dat het er was.
Panthaki gebruikt liever de term “non-dependent” dan independent om aan te geven dat de film publieke financiering kreeg en onafhankelijk bleef van traditionele studio’s. Die aanpak maakte een castingproces mogelijk dat puur op talent was gebaseerd. “Clarence was de enige van de elf hoofdrolspelers van wie ik eerder werk had gezien,” merkt hij op. Na het zien van Sing Sing was Panthaki meteen getroffen door Maclins aanwezigheid.
De productie draaide om improvisatie en instinct. Panthaki veranderde vaak ter plekke de plannen om authentieke momenten vast te leggen. “Er was iets bijzonders aan het maken van deze film,” vertelt Maclin. “We hadden niet alles wat een grote Hollywoodproductie heeft, maar we hadden mensen die geloofden in wat we deden. En Ray ging geen compromis aan over wat hij met deze film wilde.”
De film bevat 1980s-muziek, waaronder de hit “Everybody Wants to Rule the World” van Tears for Fears, die verwijst naar de obsessie van een personage met dat tijdperk. Panthaki regelde de rechten persoonlijk door rechtstreeks naar de band te schrijven. De titel In Starland heeft een bewuste dubbele betekenis: zowel “Instaland” als verdwalen in roem, en hint naar belangrijke verhaalelementen zonder ze te verklappen.
Panthaki laat bewust ruimte voor interpretatie. “Ik wil dat mensen verschillende meningen hebben over wat er gebeurt en een gesprek op gang brengen,” zegt hij. Maclin voegt toe dat het verhaal humor en pijn combineert met echte menselijkheid en kijkers aanmoedigt om anders naar anderen te kijken.
Killer Films van Vachon kwam aan boord nadat Panthaki het script en de eerste beelden deelde. “We vroegen Christine of ze het script wilde lezen en kijken naar wat we hadden opgenomen,” herinnert hij zich. Na meerdere gesprekken besloot ze mee te doen, wat Panthaki beschouwt als de ultieme goedkeuring voor het project.
Ondanks de uitdagingen van een lowbudgetproductie die zeven jaar duurde en grotendeels zelf gefinancierd werd, wil Panthaki blijven regisseren. Wel erkent hij dat er betere infrastructuur nodig is voor volgende projecten. Voorlopig kijkt hij ernaar uit om weer te gaan acteren, terwijl nieuwe verhalen zich blijven aandienen.