Ray Bradbury noemde miniserie Martian Chronicles uit 1980 saai

Ray Bradbury heeft de moderne sciencefiction mede vormgegeven met verhalen die generaties schrijvers en filmmakers hebben beïnvloed. Zijn verhalenbundel The Martian Chronicles uit 1950 gold als een mijlpaal, maar een vroege poging om het verhaal naar de televisie te brengen, liet de auteur zelf koud.

Bradbury geeft bot oordeel na vertoning

NBC zond de driedelige miniserie eind januari 1980 uit over drie avonden. De productie maakte gebruik van talent als scenarioschrijver Richard Matheson, bekend van zijn bijdragen aan The Twilight Zone. Bradbury zelf bleef buiten het project.

Na het bekijken van een vroege versie gaf Bradbury tijdens een persbijeenkomst een eenwoordig oordeel: saai. Later vertelde hij vertrouwelingen dat het kijken naar de hele serie aanvoelde als zijn persoonlijke voorstelling van de hel. Toen een NBC-bestuurder hem aansprak op een receptie, bleef Bradbury bij zijn standpunt en adviseerde de netwerkleider om de serie eerst zelf te bekijken voordat hij die verdedigde.

Zender past miniserie licht aan na kritiek auteur

NBC reageerde op de kritiek door de première enkele maanden uit te stellen. Uiteindelijk voerde de zender slechts kleine aanpassingen door en werd de serie grotendeels ongewijzigd uitgezonden. Het publieksoordeel sloot aan bij dat van Bradbury en hedendaagse recensies noemden de productie teleurstellend.

Oorspronkelijke boek kent unieke vertelstructuur

Bradbury publiceerde The Martian Chronicles in 1950 als een reeks losjes verbonden korte verhalen. Het verhaal loopt van januari 1999 tot oktober 2026, maar de afzonderlijke verhalen kunnen vaak op zichzelf staan. Thema’s variëren van menselijke kolonisatiepogingen en hun mislukking tot geïsoleerde martiaanse huiselijke drama’s en een wraakzuchtige bezoeker van de Aarde die het House of Usher van Edgar Allan Poe op de rode planeet naspeelt.

Episodische vorm zorgt voor adaptatieproblemen

De gefragmenteerde aanpak van het boek maakt een directe verfilming lastig. Een getrouwe versie zou frequente castwisselingen en abrupte toonwisselingen tussen afleveringen vereisen. Moderne kijkers die het bronmateriaal later lazen, uiten vaak vergelijkbare onvrede over het televisie-resultaat.

Mogelijke routes voor toekomstige adaptaties

Sterke afzonderlijke hoofdstukken zouden standalone films of zelfstandige afleveringen kunnen dragen. Een alternatief is een ‘geïnspireerd op’-aanpak waarbij kernthema’s worden verweven in een nieuw serieverhaal. De recente Foundation-serie op Apple TV+ toonde hoe zo’n methode succesvol kan zijn met materiaal dat decennia beslaat en geen terugkerende personages kent.