Rakel Mateo heeft besloten een radicale wending te geven aan haar sportcarrière. De Baskische triatlete, die Spanje al drie keer vertegenwoordigde op de Paralympische Spelen, stapt over van triatlon naar paraescalade, een discipline die in 2028 debuteert in Los Angeles.
Via haar socialemediakanalen heeft de atlete van Basque Team haar besluit gedeeld om de triatlon vaarwel te zeggen, al benadrukt ze dat ze de sport in bredere zin niet opgeeft. Haar eerste kennismaking met de discipline dateert uit 2013 in Zumaia, waar ze nooit had durven dromen dat ze zo ver zou komen. Drie paralympische deelnames hebben een periode vol emotionele pieken en dalen afgesloten, die ze nu met voldoening achter zich laat.
Door omstandigheden in het leven laat ik de triatlonwereld achter, maar niet de sport, want ik kan me het leven zonder niet voorstellen, op welk niveau dan ook… Zeggen dat ik in 2013, toen ik mijn eerste triatlon in Zumaia deed, nooit had kunnen denken dat ik zover zou komen. Drie Paralympische Spelen beleven, zelfs in mijn wildste dromen niet, zonder twijfel een achtbaan van emoties al die jaren.
Mateo benadrukt dat ze altijd met maximale inzet heeft gehandeld en dat ze met een gerust gevoel vertrekt vanwege de behaalde resultaten. Ze kijkt liever vooruit zonder spijt over wat had kunnen zijn.
Twee woorden die op haar armen zijn getatoeëerd vatten haar levens- en sportvisie samen: ‘Esperanza’ op haar rechterarm en ‘Sueños’ op haar linkerarm. Met paraescalade in de categorie AL2, vanwege haar beperking aan het onderbeen, hoopt ze zich te kwalificeren voor een vierde Paralympische Spelen. De atlete zoekt een uitdaging die haar zowel fysiek als mentaal motiveert.
Het leven van Mateo is een voortdurend proces van heruitvinding geweest. Op haar twaalfde begon ze te kampen met eetstoornissen die tien jaar aanhielden, een periode van zelfdestructie die ze wist te overwinnen. Vier jaar later kreeg ze een ernstig arbeidsongeval toen honderd kilo op haar linkerbeen viel in de supermarkt waar ze werkte. Sport werd toen haar belangrijkste therapie.
Twintig jaar later, zes maanden voor de Spelen van Tokio, werd haar been geamputeerd na twee decennia van aanhoudende pijn. Ondanks de amputatie benadrukt ze dat ze meer heeft gewonnen dan verloren. Haar ontwikkeling op de Spelen illustreert dat aanpassingsvermogen: in Rio 2016 met krukken, in Tokio met krukken en prothese, en in Parijs 2024 zonder krukken en met prothese.
Haar palmares omvat twee paralympische diploma’s, een vierde plaats op het WK in Abu Dhabi in 2021 en vier medailles op de Europese kampioenschappen, drie keer brons en één keer zilver. Ze debuteerde met de nationale selectie op een Wereldbeker in Madrid in 2014 en behaalde haar eerste Europese brons het jaar daarop in Genève.