Rabie Takassa houdt een laag profiel ondanks zijn beslissende rol in de opkomst van het Marokkaanse voetbal. Vanuit zijn basis in Madrid coördineert hij een netwerk van scouts dat Europa afreist en heeft hij bijgedragen aan het vormen van een ambitieuzere selectie die opnieuw Frankrijk treft op een WK.
Takassa trad officieel in 2014 toe tot de Koninklijke Marokkaanse Voetbalfederatie, hoewel hij al zes of zeven jaar rapporten stuurde over Marokkaanse spelers in Spanje. Zijn scouting begon in 2008 met de generatie van Munir en Ayoub Abou. De federatie nam contact met hem op om de functie te formaliseren nadat zijn ervaring was vastgesteld en sindsdien is de Spaanse hoofdstad zijn belangrijkste operationele basis.
Het netwerk strekt zich uit tot Frankrijk, Nederland, België en andere landen. Van de verwachte basiself tegen Frankrijk is alleen Azzedine Ounahi geboren en opgeleid in de Mohammed VI Academie. Drie spelers komen uit Frankrijk en drie uit Spanje, grotendeels dankzij dit wervingssysteem.
De coördinator stelt dat hij heeft gewerkt met alle in Spanje geboren spelers die deel uitmaken van de selectie. Daaronder noemt hij Achraf Hakimi, Chadi Riad, Brahim Díaz, Munir El Kajoui en Abde. De speler die hem het meest heeft geraakt, is de aanvoerder.
Vanaf zo’n jonge leeftijd een speler als Achraf volgen, hem daarna begeleiden in zijn carrière en zien groeien en bereiken wat hij heeft bereikt, dat markeert je natuurlijk en maakt je trots.
Takassa benadrukt dat de federatie alleen begeleidt en volgt. De uiteindelijke keuze ligt bij de speler en zijn familie. Hij wijst erop dat spelers met een dubbele nationaliteit die in Europa zijn geboren volledig geïntegreerd zijn in hun gastland, daar belasting betalen en bijdragen aan de samenleving waarin ze leven, maar hun Marokkaanse wortels behouden.
Hij verwerpt de etiketten ‘buitenlanders’ die op de selectie werden geplakt toen Ounahi het veld verliet en alle spelers op het veld buiten Marokko waren geboren. Hij vindt dat zulke koppen afbreuk doen aan het werk van de federatie en de realiteit niet weerspiegelen van spelers met Marokkaans bloed die de cultuur thuis in stand houden.
Takassa kent Brahim Díaz al sinds zijn elfde, toen hij bij Málaga speelde. De middenvelder besloot zich aan te sluiten toen hij zich klaar voelde om zijn beste versie te geven. Voor dat moment respecteerde de federatie zijn keuze zonder druk. Sinds zijn komst schitterde hij op de Afrika Cup en nu doet hij dat op het WK.
Brahim besloot te komen op een moment dat hij voelde dat hij het beste kon geven voor Marokko, en dat is ook gebeurd.
Takassa vindt dat het huidige team niet per se ervaren is. Hij wijst op de aanwezigheid van jongeren als El Aynaoui, Bouaddi, Yassine en El Khannouss, van 19 of 20 jaar. De helft van de selectie speelde het WK van Qatar niet. De individuele kwaliteit en het vermogen om offensieve en defensieve stijlen af te wisselen maken het team moeilijker te verslaan.
De bondscoach Ouahbi past de stijl aan aan de kenmerken van de beschikbare spelers. Met meer balbezit en technische kwaliteit toont Marokko een vrolijker en spectaculairder spel dan in de vorige editie.
De coördinator gelooft dat Marokko vooral goed presteert tegen Europese grootmachten. De spelers, opgeleid in het Europese voetbal, kennen de tegenstanders en halen het beste uit zichzelf. De halve finale van 2022 werd beslist door details en Frankrijk toonde geen duidelijke superioriteit ondanks de Marokkaanse afwezigen.
Takassa besluit dat het doel is om een groot duel te spelen tegen Frankrijk en, waarom niet, de overwinning te behalen. De voorbereiding en het stille werk van het scoutnetwerk blijven vruchten afwerpen bij de huidige generatie van de Leeuwen van de Atlas.