De precieze visie van Brian De Palma: waarom hij coverage in de film afwijst

De New Hollywood-regisseur onthult zijn strenge methodes en blijvende invloed op pure cinema.

Onder de geprezen regisseurs die opkwamen uit het New Hollywood-tijdperk van de jaren zeventig, valt Brian De Palma op als een van de meest polariserende figuren. Geboren in Newark en opgegroeid in Philadelphia, ontwikkelde hij al vroeg een interesse in surveillance en voyeurisme die zijn verhalen zou vormen. Deze persoonlijke ervaringen beïnvloedden zijn benadering van cinema, waarbij observaties uit zijn jeugd werden omgezet in krachtige narratieve brandstof.

Van countercultuurwortels tot horrordoorbraken

De Palma begon met satirische werken als Greetings en Hi, Mom!, waarmee hij het publiek kennis liet maken met een jonge Robert De Niro. Zijn doorbraak kwam met de inventieve thriller Sisters uit 1972, gevolgd door films als Phantom of the Paradise, Obsession en Carrie. Elk project breidde zijn technische gereedschapskist uit met splitscreens, split diopters, slow motion, overheadhoeken en minutieus geplande long takes.

Vanaf Carrie werd De Palma erkend als meester van pure cinema, waarbij elk beeld een weloverwogen doel dient. Zijn oeuvre omvat Blow Out, Scarface, Body Double, The Untouchables, Casualties of War, Carlito's Way, Mission: Impossible en Femme Fatale. Opmerkelijk genoeg heeft hij ondanks deze prestaties nooit een Academy Award-nominatie voor Beste Regisseur gekregen.

De Palma's vaste standpunt tegen traditionele coverage

In een interview uit 2013 ter promotie van de thriller Passion verwoordde De Palma zijn filosofie over zijn opnamestijl. Hij vermijdt de gebruikelijke praktijk van het filmen van meerdere hoeken voor latere montagebeslissingen en kiest vanaf het begin voor precieze composities.

Coverage? Dat is voor mij een vies woord. Ik heb een heel specifiek idee van waar de camera moet staan, en dat is de shot die ik film, en ik film niets anders. Ik geloof echt dat het gaat om wat er voor de camera gebeurt en de positie van de camera ten opzichte van de actie ervoor. Dat is cruciaal. Het idee om een stel camera's op te zetten en close-ups, over-the-shoulders, master shots, recht naar beneden, recht naar boven te filmen en het dan in de montagekamer uit te zoeken... dat komt bij mij nooit op.

— Brian De Palma, interview uit 2013 voor Passion

Deze methode vraagt van kijkers dat ze actief met het beeld bezig zijn, wat vaak een voyeuristische spanning creëert. Editor Paul Hirsch, bekend van zijn werk aan Star Wars, zag dezelfde gedisciplineerde aanpak tijdens een vertoning van Blow Out en merkte op hoe die ook decennia later nog opviel.

Hommage, Hitchcock en de kunst van de suspense

Critici hebben De Palma's verwijzingen naar eerdere meesters soms afgedaan als louter imitatie. Toch vereist zijn uitvoering uitzonderlijke vaardigheid, waarbij hij suspense opbouwt door precieze cameraplaatsing, net als Alfred Hitchcock. De Palma doordrenkt zijn thrillers met erotische spanning en morele ambiguïteit, waarbij hij vrouwelijke personages vaak in posities van agency plaatst te midden van gevaarlijke omstandigheden.

Anders dan regisseurs die veel coverage gebruiken, zoals Ridley Scott of Michael Mann, plant De Palma sequenties ver van tevoren. Zijn gecontroleerde stijl vestigt de aandacht op het filmproces zelf, terwijl hij commerciële entertainment levert in projecten als Carrie, The Untouchables en Mission: Impossible.

Tags bij dit artikel