Alpe d’Huez ontving Tadej Pogacar met een versierde berg en een peloton vol onzekerheid. Enkele dagen eerder had een virus het UAE Team Emirates getroffen: McNulty uit de race, Wellens geveld, Yates zwaar verzwakt en Vermeersch zonder krachten. Voor het eerst in lange tijd leek het team van de gele trui kwetsbaar. De concurrentie rook zijn kans en de berg ook.
De etappe begon in hoog tempo vanuit Gap. Tweeënveertig renners vormden een grote kopgroep met onder meer Richard Carapaz, Sepp Kuss, Lenny Martínez, Thymen Arensman en andere sterke namen. In de vlucht werd gestreden om de bergklassement tussen Paret-Peintre en Carapaz, terwijl Mads Pedersen punten sprokkelde voor het groen. Achteraan hield UAE de wacht met beperkte krachten en veel twijfels.
De Col du Noyer en de Col d’Ornon deden hun werk. Pablo Castrillo forceerde het tempo tot hij leeg was. Carapaz kwam als eerste boven en nam de leiding in het bergklassement. De Ecuadoriaan viel aan zonder reserves, overtuigd dat afwachten niet genoeg was en dat hij zelf moest provoceren.
Aan de voet van Alpe d’Huez bedroeg de voorsprong van de kopgroep nog 3:25. Voor Pogacar was dat niet genoeg. De weg veranderde in een corridor van vlaggen, water en een enthousiast publiek. Op elf kilometer van de finish viel de Sloveen zonder waarschuwing aan, ging rechtop op de fiets staan en liet de favorietengroep achter zich alsof hij een andere versnelling inschakelde.
Daarna begon een jacht op de kopgroep, op het record van Marco Pantani en op de problemen binnen zijn eigen team. Adam Yates, hersteld na twee zware dagen, reed enkele meters mee om hem te helpen. Daarna ging Pogacar alleen verder. Op negen kilometer was het gat 2:27, op 6,5 km 1:11 en op 5,5 km nog 52 seconden. De berg leek kleiner te worden onder zijn wielen.
Voorop gaf Carapaz niet op. Hij viel aan bij Kuss en Lenny Martínez, zette door en opende acht seconden op 2,8 kilometer. Het was een heldhaftige inspanning. Toch haalde Pogacar eerst Lenny Martínez in en daarna Carapaz op het plateau. Hij probeerde een versnelling, hield het tempo hoog en lanceerde in de laatste kilometer de definitieve aanval. Carapaz hield nog enkele seconden stand tot de Sloveen een onoverbrugbaar gat sloeg.
Achteraan probeerde Remco Evenepoel zich te verdedigen met een aanval die werd beïnvloed door een motor. Del Toro achtervolgde de Belg om het podium te beschermen terwijl Ayuso al vanaf de eerste hellingen verloor. Al deze gevechten werden overschaduwd door de prestatie van Pogacar, die de berg opreed alsof de zwaartekracht een detail was.
Pogacar reed solo over de finish, boekte zijn vijfde etappezege in deze Tour de France en pakte de dubbelzege op Alpe d’Huez. Bovendien verbrak hij het beklimmingsrecord van Marco Pantani met een minuut en 27 seconden. Op de berg van de mythen won hij niet alleen: hij herdefinieerde de maat van de tijd.
De overwinning diende ook als antwoord op de ziekten, de twijfels en wie dacht dat de leider kon wankelen. UAE arriveerde gehavend, maar Pogacar overtrof de tegenslag. Toen het systeem weer op gang kwam, zag Alpe d’Huez dat de gele trui nog steeds reed op een snelheid die niemand kon evenaren.