Pierre Coffin maakt 'Minions and Monsters' als liefdesbrief aan klassiek Hollywood

Regisseur onthult verwijzingen van Universal-logo's tot Citizen Kane in het nieuwe Minions-avontuur dat zich afspeelt in het Tinseltown van de jaren twintig

Het nieuwste Minions-avontuur neemt de gele lastpakken mee terug naar het Hollywood van de jaren twintig, waar ze per ongeluk een filmset binnenvallen en cinematische chaos veroorzaken terwijl ze geluidsopname uitvinden. Schrijver-regisseur Pierre Coffin levert zijn solodebuut als regisseur met een film vol knipogen naar klassiekers uit het gouden tijdperk.

Studio-logo's zetten de toon voor een tijdreizende ode

Coffin begon met schetsen voordat co-schrijver Brian Lynch aanschoof. Een vroeg concept betrof het Universal Pictures-logo dat terug evolueerde door de geschiedenis. Hij zocht vintage versies online op en creëerde een elegante opening die overgaat van het logo van vandaag naar het vroegste merkteken van de studio. De aanpak inspireerde ook een retro Illumination-logo in de stijl van Merrie Melodies-titels, waardoor componist John Powell ruimte kreeg om terugkerende muzikale thema's te verweven.

Museumsequentie introduceert filmgeschiedenis voordat de Minions arriveren

Om de entree van de Minions uit te stellen en filmfandom te vieren, opent het verhaal in een modern museum onder leiding van Olivia, ingesproken door Allison Janney. De exposities belichten geliefde films zoals The Matrix, E.T. the Extra-Terrestrial, The Blues Brothers en Back to the Future. Coffin stond erop de vliegtuig uit Airplane! op te nemen omdat de comedyklassieker zelf eer betoont aan de slapsticktradities uit de jaren twintig.

George Lucas neemt verrassingscameo op tijdens bezoek aan Parijs

Een glazen vitrine in het museum bevat een standbeeld van George Lucas. Chris Meledandri, CEO van Illumination, stelde de Star Wars-bedenker voor nadat andere namen in een vergadering naar voren kwamen. Lucas, die met pensioen was, stemde via sms in en reisde twee weken later naar een kleine studio in Parijs voor een opnamesessie van een half uur.

Slapstickiconen krijgen speelse historische herinterpretatie

Eenmaal op het studioterrein bootsen de Minions iconische momenten na die verbonden zijn met Buster Keaton, Harold Lloyd en Charlie Chaplin. Coffin presenteerde de scènes als gelukkige ongelukjes veroorzaakt door de personages in plaats van bewuste uitvindingen door de komieken. Hij merkt op dat de film vrijheden neemt met de geschiedenis, inclusief de tijdlijn van de geluidstechnologie, omdat de prioriteit Minions-achtige comedy blijft.

Regisseur Max en de Bright Brothers echoën Casablanca

Christoph Waltz spreekt studio-regisseur Max in, die elke Minion bij naam kent en oprechte genegenheid toont. Jeff Bridges spreekt de Bright Brothers in die de studio leiden. Tijdens een dailies-vertoning vragen de broers pianist Sam om "het nog een keer te spelen", een directe verwijzing naar de beroemde regel uit Casablanca waardoor de score de klassieke scène met Ingrid Bergman kan oproepen.

Minion-namen worden een oproep van legendarische regisseurs

Wanneer Max de Minions ontslaat, roept hij hun namen op in een lijst die Waltz ad-libbed aanleverde. In plaats van gewone namen stelde de regisseur beroemde filmmakers voor zoals Federico Fellini en Erich von Stroheim. Coffin hield enkele obscure keuzes aan en legde uit dat de grap de persoonlijke band van Max met de personages benadrukt in plaats van herkenning door het publiek.

Geluiduitvindingssequentie escaleert via film noir en Citizen Kane

Coffin bouwde de chaos uit het geluidstijdperk rond drie genres. Vroege segmenten verwijzen naar film noir-titels zoals The Big Sleep en The Maltese Falcon. Latere oorlogsfilmparodieën putten uit jeugdmemories van ensceneringen van veldslagen. De sequentie culmineert in een parodie op Citizen Kane waarbij cuecards falen en een stervend personage zijn voorwerp laat vallen terwijl het "Oh, poop" zegt in plaats van "Rosebud".

The Blob krijgt een tedere knipoog naar praktische effecten

Coffins jeugdfascinatie voor speciale effecten bracht hem ertoe de film The Blob uit 1958 opnieuw te bekijken voor de productie. Hij wilde een overtuigende versie van het wezen creëren nadat hij de zichtbare poppenanimatie in het origineel had opgemerkt. De nieuwe sequentie eert de mix van terreur en onbedoelde comedy van de film terwijl verbeterd effectenwerk wordt getoond.